Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Ομιλία που δεν έγινε στο Διαρκές Συνέδριο ΣΥΝ

Posted on 7:28 π.μ. by ΣΠΙΘΑΣ

15/2/09




Κατ’ αρχήν, θέλω να εκφράσω τη δυσάρεστη έκπληξή μου για τις άστοχες και απρεπείς επιθέσεις που έγιναν από βήματος σε δημοσιογράφους μεγάλων εφημερίδων.

- Είναι η πρώτη φορά που σε μεγάλο συνεδριακό σώμα δημοσιογράφοι βρίσκονται στο στόχαστρο ομιλητών, στελεχών του κόμματος γι’ αυτά που γράφουν και που δεν τους είναι αρεστά. Ζητάω από τον πρόεδρο του κόμματος στο κλείσιμό του να αποδοκιμάσει αυτές τις επιθέσεις.

- Προ τριών εβδομάδων, σε μία συνέντευξή μου στα «Νέα», όταν ρωτήθηκα πώς βλέπω τα 15 σημεία πάλης του ΣΥΡΙΖΑ, απάντησα: «ως 15 σημεία πάλης του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που θα έχει σημασία είναι το πρόγραμμα του κόμματος που ετοιμάζεται, γιατί θα έχει άλλο βάρος και άλλο ενδιαφέρον».

Ήμουν ειλικρινής, όπως ειλικρινής είμαι και τώρα που έχοντας στα χέρια μου το πρόγραμμα, θεωρώ και πάλι ότι είναι ένα κείμενο με ιδιαίτερο βάρος και ενδιαφέρον. Ένα κείμενο για το οποίο δούλεψαν κάποιοι άνθρωποι, κυρίως αυτοί που δεν φαίνονται. Οι όποιες όμως ατομικές συμβολές ή συμβολές τμημάτων του κόμματος στο πρόγραμμα, σε καμιά περίπτωση δεν οδηγούν στην εκτίμηση ότι αυτό το κείμενο μας προκύπτει μέσα από ένα δημιουργικό και κριτικό διάλογο, και πολύ περισσότερο σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να οδηγηθούμε στην άποψη ότι οι συμβολές αυτές υποχρεώνουν και σε συνολική θετική αντίληψη και αποτίμηση όλου του εκ 400 σελίδων κειμένου.

Δηλώνεται ότι η επεξεργασία του προγράμματος συνεχίζεται. Θετικό, αφού έτσι κι αλλιώς, άλλο θα είναι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που θα εμφανιστεί.

Ο ελάχιστος χρόνος του διαρκούς συνεδρίου είναι αναμφισβήτητο ότι δεν υποκαθιστά ούτε αναπληρώνει την αναγκαία και σε βάθος συζήτηση σε όλο τον κορμό του κόμματος που θα μπορούσε να είχε γίνει. Γι αυτό και είναι απογοητευτικό για μένα να διαβάζω στην άκομψη δυσκοίλια και ειρωνική συνέντευξη του Αριστείδη Μπαλτά προχθές στην Αυγή ότι τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας στην Πολιτική Γραμματεία προσπάθησαν μέσα σε 5 λεπτά να αποδομήσουν το πρόγραμμα.

Το πρόγραμμα, και μάλιστα μόνο το προοίμιό του, ήρθε μία και μοναδική φορά στα όργανα (στην ΠΓ), για μία και μοναδική συζήτηση μιάμιση ώρας και με 5 λεπτά περιθώριο στον καθένα να τοποθετηθεί. Αντί λοιπόν να αισθανόμαστε πολύ άσχημα γι αυτή την κακολειτουργία, το ότι έχουμε όρεξη για ειρωνείες, είναι το άκρον άωτον της αναίδειας.

Το σχέδιο προγράμματος έχει και θετικές και αρνητικές πλευρές. Θεωρώ π.χ. ως βασικό θετικό του στοιχείο το πολυεπίπεδο των προσεγγίσεών του. Στο σημερινό ασφυκτικό περιθώριο της 6λεπτης παρέμβασης, θα αρκεστώ σε μερικές κριτικές παρατηρήσεις, βασικές όμως, επί του προοιμίου, στο οποίο όμως νομίζω ότι βασικά αποτυπώνεται και η φιλοσοφία του κειμένου.

Α) Από τις πρώτες σελίδες το κείμενο προσπαθεί να μας προσγειώσει – για να μην υποπέσουμε και σε κάποιο δεξιό λάθος – ότι το σύστημα, ο καπιταλισμός, δεν ανατρέπεται με προγράμματα και προτάσεις.

- Χρησιμοποιώντας λέξεις-κλειδιά όπως «η ρίζα», «η βάση» του καπιταλισμού είναι ακλόνητες, οδηγεί τη σκέψη του αναγνώστη, αν δεν θέλει τον καπιταλισμό ή το σύστημα, άλλα πρέπει να σκέφτεται και όχι προγράμματα και αλλαγές.

- Ο μεταρρυθμισμός, η έννοια των διαρθρωτικών αλλαγών, ο παρεμβατικός ρόλος του κοινωνικού κράτους, απαξιώνονται και περιφρονούνται εξ αρχής στο κείμενο.

- Η δεξιά και η σοσιαλδημοκρατία ταυτίζονται πλήρως και απορρίπτονται συλλήβδην, για να τελειώνουμε και με την πολιτική των συμμαχιών.

Β) Χρησιμοποιείται ο όρος «ρυθμιζόμενος νεοφιλελευθερισμός» για να χαρακτηριστεί αρνητικά κάθε σκέψη κρατικής ρυθμιστικής παρέμβασης για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας κρίσης, που είναι βέβαια ένα πολύ δύσκολο ζήτημα και προφανώς θέλει μεγάλη προσοχή στην προσέγγισή του.

- Αρκετοί σύντροφοι, και εγώ ανάμεσά τους, που δεν διεκδικούμε απόλυτη σοφία για όλα αυτά τα ζητήματα, που ακούμε όμως, διαβάζουμε, ψάχνουμε, αισθανόμαστε εξοργισμένοι όταν ακούμε από το Γιάννη Δραγασάκη να μας αποκαλεί υποστηρικτές του «ρυθμιζόμενου καπιταλισμού» σε αντίθεση με τον ίδιο και την πλειοψηφία που διαπνέονται, όπως μας είπε, από τις αρχές και τις αξίες της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς». Τόσο χαμηλά θα πέσει ο διάλογος;

- Δηλαδή, όταν παρακάτω πλησιάζουμε τα θέματα της οικονομίας στο κείμενο και συναντάμε αυτή την απολύτως θολή «οικονομία των αναγκών» που έχει εξαφανίσει κάθε συζήτηση περί ελεγχόμενης αγοράς και μεικτής οικονομίας και που για να μας εξηγήσει ακριβώς τι είναι αναγκάστηκε να μιλάει χθες ο Αλέξης Τσίπρας 7 λεπτά και ο Γιάννης Δραγασάκης άλλα τόσα, εμείς που τη βλέπουμε τουλάχιστον επιφυλακτικά, τι πρέπει να πούμε;
Ότι οι εμπνευστές της έχουν ανατριχιαστικές νοσταλγίες για καταστάσεις που οδήγησαν στη δυστυχία και τελικά στην κατάρρευση το 1/3 του πλανήτη; Τέτοιο διάλογο θα κάνουμε;

Γ) Η πράσινη ανάπτυξη δέχεται περιφρονητική επίθεση, και μαζί της η πολιτική οικολογία, για να αποκλειστούν και οι προς τα εκεί συμμαχίες.

-Αντιθέτως, αναζητείται προς συνάντηση η «ριζοσπαστική» οικολογία, έννοια που επίσης θα ήθελε κάνα-δυο σεμινάρια για να προσδιοριστεί ακριβώς.

Δ) Για την Ευρώπη, τέλος, τι λέμε;

• Αυτά που είπε ο πρόεδρος στην ομιλία του;

• Αυτά που γράφει το προοίμιο;

• Αυτά του Στόχου 22, ή

• Αυτά που θα πει ο ΣΥΡΙΖΑ τελικά;

Για το τεράστιο αυτό ζήτημα φυσιογνωμίας και στρατηγικής είμαστε στο «βρες το και παρ’το». Στον καθένα ό,τι ταιριάζει.

Θα ψηφίσω «λευκό» στο σχέδιο προγράμματος, γιατί βρίσκεται πίσω από τις προγραμματικές επεξεργασίες και τη φιλοσοφία της Ανανεωτικής Αριστεράς. Δεν το καταψηφίζω, γιατί έχει και θετικές πλευρές και κυρίως γιατί είναι μία φιλότιμη προσπάθεια.

Οι προσπάθειες για τη διαμόρφωση του προγραμματικού μας λόγου έχουν πάντα την ανάγκη της υποστήριξής μας. Ωστόσο, μεγαλύτερη ανάγκη υποστήριξης έχουν οι ιδέες για τις οποίες πάντα παλεύαμε στις γραμμές της Ανανεωτικής Αριστεράς.

(Το στέλεχος της ΚΠΕ και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ δεν ολοκλήρωσε την ομιλία του αφού του έγινε επίμονη δίλεπτη παρατήρηση λόγω υπέρβασης του χρονικού ορίου και αποχώρησε ...)






Με τον Αλέξη Τσίπρα έχουμε φιλία από παλιά. Έτσι μπορώ να είμαι κριτικός, όταν κρίνω ότι πρέπει να είμαι, χωρίς να προσωποποιείται αυτή η κριτική. Και, βεβαίως, να κρίνομαι και εγώ με τη σειρά μου γι’ αυτήν την κριτική μου.

Άκουσα με έκπληξη την πρόταση του Αλέξη για κατάληψη των θέσεων 1 και 3 από τον ΣΥΝ στο ευρωψηφοδέλτιο. Δεν υπάρχει τέτοια απόφαση στην Πολιτική Γραμματεία Το αντίθετο, μάλιστα, στην Πολιτική Γραμματεία η συζήτηση ήταν για τις θέσεις 1 και 2. Στις ευρωεκλογές οι εξασφαλισμένες έδρες είναι δύο.
- Έτσι, σύμφωνα με την πρόταση του Αλέξη, ο ένας εκ των δύο, είτε ο Ν. Χουντής είτε ο Δ. Παπαδημούλης, που θα έχουν ψηφιστεί από 15.000 μέλη στο δημοψήφισμα, αποκλείεται και δεν θα πάει στην ευρωβουλή.

- Ο ένας είναι ο Γραμματέας του κόμματος και ο άλλος ο πιο δραστήριος έλληνας ευρωβουλευτής
.
Αντί λοιπόν για τον Ν. Χουντή ή τον Δ. Παπαδημούλη, που ο ένας θα έχει αποκλειστεί, θα γίνει ευρωβουλευτής κάποιος ή κάποια που θα έχει επιλεγεί με απόλυτα παραγοντικές διαδικασίες κορυφής.

- Γιατί θα γίνει μήπως δημοψήφισμα στον ΣΥΡΙΖΑ για την κατάληψη της 2ης θέσης;

-Ή μήπως κάποιος έχει παρόμοια δικαιώματα με αυτά που έχουν ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, να επιλέγει, δηλαδή, ποιος ή ποια θα γίνει ευρωβουλευτής, πέρα και αντίθετα από την επιλογή των χιλιάδων οργανωμένων μελών που θα ψηφίσουν;

Άκουσα με έκπληξη (αλλά και διάβασα στα υλικά του Συνεδρίου) στην εισηγητική ομιλία του Αλέξη να υπάρχει αναφορά μόνο 5 γραμμών αντιπαράθεσης στην κυβέρνηση της Ν.Δ. και πάνω από 50 γραμμές αντιπαράθεσης στο ΠΑΣΟΚ (το οποίο μου ήταν πάντα αντιπαθές και τότε που μεγάλο μέρος της Αριστεράς, και της εδώ παρευρισκόμενης, είχε μορατόριουμ με την κυβέρνησή του). Όμως, μάλλον, υπάρχει κάποιο λάθος. Υπάρχει κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και αναλύουμε γιατί είμαστε εναντίον της; Έχουν γίνει εκλογές και δεν το μάθαμε; Αλλά αν η κυβέρνηση είναι πράγματι της δεξιάς, γιατί δεν αναφερόμαστε σ’ αυτήν;

Δεν άκουσα, με ευχάριστη έκπληξη, στην ομιλία του Αλέξη για την «Μεγάλη Αριστερά» μαζί με το ΚΚΕ. Τι έγινε η απόφαση του τελευταίου Συνεδρίου; Ήταν λάθος; Μήπως χρειάζεται να ειπωθεί ότι ήταν λάθος;

Δεν άκουσα, με έκπληξη, να υπάρχει η λέξη, δηλαδή η έννοια Δημοκρατία στην ομιλία του Αλέξη, που είχε πάνω από 6000 λέξεις, με πρόχειρο υπολογισμό. Εκτός από τον όρο «Σοσιαλισμός με Δημοκρατία και Ελευθερία», η ίδια η λέξη Δημοκρατία δεν υπάρχει ούτε μια φορά. Δεν υπάρχει, δηλαδή, στην ομιλία η πιο βασική έννοια της Αριστεράς από τον Εμφύλιο μέχρι σήμερα. Όχι απλώς με την έννοια των δικαιωμάτων. Η Δημοκρατία, που στη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου είναι το βασικό πεδίο της ταξικής πάλης. Εκεί, δηλαδή, που διεξάγεται η αντιπαράθεση των τάξεων και των κομμάτων. Η απουσία της έννοιας της Δημοκρατίας σημαίνει απουσία της πολιτικής.

Δεν άκουσα, με έκπληξη, στην ομιλία του Αλέξη καμία κριτική στα φαινόμενα της βίας. Ακόμη δεν κατανοήσαμε ότι αυτή η σιωπή μας έχει βλάψει;

Άκουσα, με έκπληξη, μια ομιλία του Αλέξη που συνολικά ήταν γραμμένη για τότε που είχαμε 18%, ως αποτέλεσμα της κρίσης τότε του ΠΑΣΟΚ και του νεανικού προφίλ του Αλέξη.
Δεν κατανοήσαμε ότι από τότε κάτι δεν πήγε καλά, ότι δεν μπορέσαμε να ανταποκριθούμε στο ρόλο ενός μεγάλου κόμματος που δίνει ορατές λύσεις και ότι πρέπει να μελετήσουμε γιατί ξαναβρεθήκαμε στο 7%, ώστε να το αλλάξουμε;

Άκουσα, με έκπληξη, στην ομιλία του Αλέξη, στο κομμάτι για την Ευρώπη, να απουσιάζει ο βασικότερος στόχος του ΣΥΝ, που συμπυκνώνει όλους τους άλλους, η ανάγκη, δηλαδή, για δημοκρατικό και κοινωνικό Σύνταγμα στην Ε.Ε. Και, ενώ υπάρχει στο σχέδιο Προγράμματος που κουβεντιάζουμε, στον «στόχο 22» για την Ευρώπη, δεν υπάρχει στην ομιλία του Αλέξη.
Γιατί αφαιρέθηκε ο βασικότερος στόχος του ΣΥΝ για την Ευρώπη;

Τέλος, άκουσα, με μεγάλη έκπληξη, στην ομιλία του Γ. Δραγασάκη τον σχολιασμό του ότι η πρόταση της Ανανεωτικής Πτέρυγας αφορά ένα ρυθμιζόμενο καπιταλισμό. Φοβάμαι ότι υπάρχει ένα πρόβλημα αυτογνωσίας και αίσθησης του μέτρου.
Όταν η Ανανεωτική Αριστερά διαμόρφωνε τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου για σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, κάποιοι ήταν υπέρ των 5χρονων πλάνων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης που ρεζίλεψαν την έννοια του σοσιαλισμού. Φοβάμαι ότι υπάρχει δυσκολία κατανόησης της στρατηγικής του δημοκρατικού δρόμου. Δυσκολία κατανόησης της βασικής έννοιας του δημοκρατικού δρόμου, που είναι ο συνασπισμός κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, η νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία. Η νέα πλειοψηφία δεν μπορεί, προφανώς, να είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως υπονοεί το σχέδιο Προγράμματος. Δεν είναι νέα πλειοψηφία το 5% ή το 10% ή το 15%. Πλειοψηφία, ως γνωστόν, είναι πάνω από 51%. Αρα χρειάζονται και άλλες πολιτικές δυνάμεις.
Όποιος θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει τη νέα πλειοψηφία, απλώς επαναλαμβάνει τη μονοκομματική αντίληψη του τεθνεώτος «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Όταν, όμως, δεν κατανοείς όλα αυτά, τότε είσαι πραγματικά ακίνδυνος για τον καπιταλισμό. Φτιάχνεις ένα απομονωμένο μαγαζάκι, όπως το ΚΚΕ που είναι στον χώρο του πολιτικού φολκλόρ. Και εκεί μπορείς να λες και για «οικονομία των αναγκών» και για 5χρονα πλάνα και για ό,τι άλλο θες. Τσάμπα είναι.

ananeotiki.gr/

2 Response to "Ομιλία που δεν έγινε στο Διαρκές Συνέδριο ΣΥΝ"

.
gravatar
Αστερόεσσα Says....

Και οι δυο ομιλίες, τόσο του Σπ. Λυκούδη όσο και του Μιχ. Σαμπατακάκη, πέραν των επιμέρους στοιχείων που θίγουν, έχουν έναν κοινό προβληματισμό, ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, δεν απασχολεί μόνο την Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ, αλλά ολόκληρο το χώρο του ΣΥΝ με όλες τις συνιστώσες του:

Την ανησυχία για το καπέλωμα και το μανιπιουλάρισμα του χώρου από το ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν ο πολυμορφισμός και η πολυτασικότητα του χώρου απειλείται με μία από καθέδρας επιβολή γραμμής.

1. Πώς να μιλάμε για το στόχο 22 περί ανάγκης δημοκρατικού και κοινωνικού Συντάγματος στην Ε.Ε. όταν στο ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχεί ο Ευρωσκεπτικισμός;

2. Πώς ερμηνεύουμε τον Ευρωσκεπτικισμό που στην ουσία αναιρεί το ρόλο που δίνουμε στην Ευρωπαϊκή Αριστερά;

3. Πώς μετατρέπεται ένας χώρος με Ευρωπαϊκό προσανατολισμό σε αντι-Ευρωπαϊκό κόμμα, όπως το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ για διαφορετικούς λόγους τα τελευταία;

4. Πώς ερμηνεύεται το ότι το Πρόγραμμα του ΣΥΝ καλείται "Πρόγραμμα Συμβολής στο ΣΥΡΙΖΑ";

5. Πώς ερμηνεύεται το ότι άνευ δεύτερης κουβέντας ο ΣΥΝ εκχωρεί στο ΣΥΡΙΖΑ (χωρίς να προηγηθεί καν συζήτηση στη βάση) τις θέσεις 2 και 4 του Ευρωψηφοδελτίου;

6. Πώς ερμηνεύεται το καπέλωμα όλου του ΣΥΝ των δυνάμεων της Αριστεράς και της Οικολογίας να μετατρέπεται σε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ΣΥΡΙΖΑ είναι σύνολο συνιστωσών που έχουν άποψη και τη δύναμη να την επιβάλουν στο ΣΥΝ από καθέδρας;

Έχουν δηλαδή στο ΣΥΡΙΖΑ το σεβαστό δικαίωμα (ανεξάρτητα του ποσοστού τους) της αυτονομίας των συνιστωσών τους όλοι εκτός του ΣΥΝ (!) με αποτέλεσμα τη "τη Συριζοποίηση" του ΣΥΝ.

Παράδειγμα: Άλλη η άποψη της πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ για το Ευρωψηφοδέλτιο, που όμως εισηγήθηκε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ στο Συνέδριο. (!)

7. Και τέλος, αν είχαμε αντιστροφή των πλειοψηφιών στο ΣΥΝ με την Ανανεωτική Αριστερά να προηγείται του πλειοψηφικού τώρα Αριστερού Ρεύματος, οι σύντροφοι του Αριστερού Ρεύματος θα δέχονταν ή ανέχονταν το καπέλωμα του κόμματος από το ΣΥΡΙΖΑ;

.
gravatar
KitsosMitsos Says....

Είναι ή δεν είναι έτοιμοι να συγκυβερνήσουν; Έχουν πολιτικές προτάσεις εφαρμόσιμες; Αυτό είναι το ζητούμενο. Αυτό θέλουμε ως κόσμος.