Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

It is the end, my love

Posted on 10:40 μ.μ. by ΣΠΙΘΑΣ

Νίκος Γεωργιάδης/ ATHENS VOISE


Το θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό. Αντιπαράθεση μηχανισμών, κατάθεση αντιπαραθετικών κειμένων, κρυψίνοια, καχυποψία, με λίγα λόγια σταλινικό μοντέλο λειτουργίας σε ένα πολύ μικρό κόμμα για να το αντέξει. Η προσυνεδριακή δουλειά του Σαββατοκύριακου που μας πέρασε τοποθετούσε και τυπικά την ταφόπλακα πάνω από το μνήμα της Κουμουνδούρου. Μένει να στοκαριστούν οι χαραμάδες και να γραφτούν τα τυπικά «ενθάδε κείται» και τα λοιπά κουραφέξαλα.


Ήταν και αυτό ένα «τέλος εποχής», στο πλαίσιο της συμπλήρωσης του κύκλου της λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Θεωρητικά και αισθητικά, η Κουμουνδούρου θύμιζε κρανίου τόπο. Απλά η θεσμική διαπίστωση της ώρας θανάτου δεν αποτολμήθηκε την περίοδο των Ευρωεκλογών, ούτε βεβαίως και μετά τις βουλευτικές του περασμένου Οκτωβρίου. Η αποχώρηση του Αλέκου Αλαβάνου ήταν άλλη μία θεατρική πράξη στο μεγάλο δράμα που παιζόταν τα τελευταία χρόνια.


Η άνοδος του Αλέξη Τσίπρα λειτούργησε σαν υπονομευτική θρυαλλίδα. Το Αριστερό Ρεύμα εξαρχής δεν θα μπορούσε παρά να βρισκόταν στην πλευρά του Αλαβάνου. Ορισμένοι πιστοί στον Μπανιά θα στήριζαν τον Τσίπρα.


Οι Ανανεωτικοί εγκλωβισμένοι στο αδιέξοδο παιχνίδι εξουσίας απώλεσαν τον κόσμο τους, που προεκλογικά επιθυμούσε να δει τον Φώτη Κουβέλη και τους άλλους να εγκαταλείπουν το θερμοκήπιο - φυτώριο αναπαραγωγής της ισχύος των μηχανισμών του Συνασπισμού. Από τότε δε ο Δημήτρης Παπαδημούλης είχε χαράξει τη δική του πορεία. Αλληθώριζε προς τους Ανανεωτικούς, εναγκαλιζόμενος τον Τσίπρα και τους περί αυτόν. Πρώτος στόχος να υποσκελίσει τον Φώτη Κουβέλη. Στόχος δεύτερος η αναμονή του στραβοπατήματος του Αλέξη.


Στο Αριστερό Ρεύμα στήριζαν Αλαβάνο, οίκτιραν τον Τσίπρα, απεύφευγαν τη ρήξη, γιατί ήξεραν ότι αν ο Αλέκος προχωρούσε στην ίδρυση νέου σχήματος θα ήταν αναγκασμένοι να τον ακολουθήσουν.


Ο κόσμος αντιλαμβανόταν τις εξελίξεις. Στην καλύτερη περίπτωση τις παρακολουθούσε. Στην πλειοψηφία τους οι πολίτες που είχαν επιλέξει να ακολουθήσουν αυτή την πορεία, μακριά από τους σταλινικούς του Περισσού, κοντά στα νέα αριστερά ρεύματα σκέψης της Ευρώπης, ανοιχτοί στους ορίζοντες που άνοιγαν εναλλακτικοί πολιτικοί σχηματισμοί, όλοι αυτοί δεν ενδιαφέρονταν πια για το μικρό Πανεπιστήμιο της ίντριγκας και των μηχανισμών, όπου εξόκειλε το τρεχαντήρι της αριστερής ανανέωσης.


Πήραμε τη ζωή μας λάθος


Κατά την περίοδο που διανύει η ελληνική οικονομική πραγματικότητα και με δεδομένη την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης δεν υφίσταται προοπτική συνεργασίας, όσμωσης καλύτερα, μεταξύ των Ανανεωτικών της Κουμουνδούρου και του ΠΑΣΟΚ. Μία τέτοια προοπτική θα ήταν ορατή το καλοκαίρι που μας πέρασε. Σήμερα φαντάζει αδύνατη. Αύριο και μετά από μία τριετία σκληρής λιτότητας, ανεργίας και αντιλαϊκής πολιτικής, πιθανώς το εγχείρημα να τεθεί σε νέες βάσεις. Μέχρι τότε, όμως, η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ θα έχει πολιτικά εξαερωθεί. Προφανώς και θα επιβιώσουν κάποιες προσωπικότητες, εκ των οποίων μία, ο Φώτης Κουβέλης. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα ήταν ένας εξαιρετικός υποψήφιος της ευρείας Κεντροαριστεράς για το αξίωμα του περιφερειάρχη ή ακόμη και αυτό του δημάρχου Αθηναίων. Αυτή τη στιγμή οι συνθήκες δεν θα λειτουργούσαν θετικά. Άλλη μία ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ, που στερείται παντελώς δεξαμενής ιδεών και διανοουμένων, χάθηκε λόγω των γνωστών αυτοεγκλωβισμών των στελεχών που προέρχονται από την Κουμουνδούρου, με τη συνδρομή του επίσης γνωστού συνδρόμου πνευματικής απάθειας που ταλανίζει την Ιπποκράτους.


Η λατρεία των μηχανισμών


Το Αριστερό Ρεύμα, αυτή η φράξια που εγκατέλειψε το ΚΚΕ το ’89 για να ανακαλύψει πολιτική στέγη στο γιαπί της ευρωπαϊκής αριστερής προοπτικής, μετέφερε στις βαλίτσες του τη νοοτροπία με την οποία γαλουχήθηκε η ελίτ του ΚΚΕ επί δεκαετίες. Τη φιλοσοφία του μηχανισμού. Μία αντιδημοκρατική και αντιπροοδευτική λογική που οδήγησε τους φίλους του Λαφαζάνη στη δημιουργία ενός μικρού ΚΚΕ εντός της Κουμουνδούρου.

Ο Αλέκος Αλαβάνος δυνητικά έπαιξε το ρόλο του «γκουρού», συγκεντρώνοντας δίπλα του πικραμένους αριστεριστές, απογοητευμένους τροτσκιστές, πρόωρα γερασμένους αντιεξουσιαστές.

Το κοκτέιλ ήταν εκρηκτικό, αλλά ο Αλαβάνος τούς κρατούσε σε ισορροπία. Στην πορεία, το έμβρυο του ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε ποτέ να ενηλικιωθεί. Παρέμεινε στο στάδιο μιας διαχρονικής εφηβείας, χωρίς τη σπιρτάδα και τη δημιουργικότητα που συνεπάγεται μία τέτοια γενεσιουργός αντιφατικότητα. Η έλευση του Αλέξη Τσίπρα, με την «παιδική χαρά» κατά γενική ομολογία του Αριστερού Ρεύματος και των Ανανεωτικών, συμπλήρωσε τον πολιτικό θίασο. Οι «Μπανιάδες» τον στήριξαν. Ο Αλαβάνος νόμιζε ότι θα τον ελέγχει. Οι «Αριστεροί» επίσης.

Τελικά το μαγαζί βάρεσε διάλυση. Η υπερψήφιση της πρότασης του Τσίπρα για έκτακτο συνέδριο ήταν και το μοιραίο λάθος.

Οι «σύντροφοι» της Δεξιάς ή της Αριστερής (λέμε, τώρα) όχθης στο φθισικό ποταμάκι του Συνασπισμού δεν θα άντεχαν στις μεταξύ τους αγεφύρωτες διαφορές. Κάπως έτσι φτάσαμε στην περασμένη Κυριακή. Δεν αντιπαρατέθηκαν μεταξύ τους για ιδέες, για θεωρίες ή για στρατηγικές.


Δεν υπήρξε κουβέντα για το πώς είναι δυνατόν να υπάρξει αριστερός λόγος σε μία Ευρώπη που γονατίζει μπροστά στην ευφάνταστη και σαρωτική αντεπίθεση του ανανεωμένου καπιταλισμού.


Δεν αναρωτήθηκαν αυτοί οι άνθρωποι για το πώς είναι δυνατόν να απεγκλωβιστούν οι εργαζόμενοι από τη μιζέρια στην οποία είναι καταδικασμένοι. Ούτε αναλογίστηκαν το τι επακριβώς σημαίνει να είσαι αριστερός στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα.


Στον αντίποδα όλων αυτών, η σύγκρουση στον Συνασπισμό περιορίστηκε σε κάτι εξαιρετικά απλό, που τον οδηγεί στην πολιτική αφάνεια. Στη σύγκρουση μηχανισμών.


Άλλο μυθολογία και άλλο μυθοπλασία


Είναι θετικό να εκπίπτουν οι μυθοπλασίες και να απαξιώνονται τα πρόσωπα που επιβιώνουν πολιτικά, αναπαράγοντας κενούς μύθους. Είναι θετικότερο να αντικαθίστανται τα αριστερά κλισέ και οι μύθοι από πολιτικές προοπτικές που συνδέονται άμεσα με την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά και με ιδέες που είναι δυνατό, όχι πάντα εφικτό, να την αλλάξουν. Αν το όραμα για μία διαφορετική, δημοκρατική, ανοιχτή σε ιδέες και πολιτικές καινοτομίες, πλούσια σε αισθητική και εύφορη σε πολιτική σκέψη Αριστερά στην Ελλάδα εγκλωβίστηκε μεταξύ του σταλινικού μοντέλου του Περισσού και του κρυπτοσταλινικού μοντέλου της Κουμουνδούρου, δεν σημαίνει πως απωλέσθη η αριστερή προοπτική ούτε πως χάθηκε η αριστερή σκέψη. Απλά χάθηκαν στα ράφια του χρονοντούλαπου της Ιστορίας όλοι εκείνοι που απώλεσαν την ευκαιρία να αντιληφθούν πως αριστερός δεν είναι εκείνος που ισχυρίζεται ότι είναι, αλλά εκείνος που ομολογεί ότι προσπαθεί να είναι. Ενδεχομένως, μάλιστα, εκείνος ο αριστερός να είναι δεξιότερος αρκετών συντηρητικών. Το ΠΑΣΟΚ, επί παραδείγματι, είναι πλήρες τέτοιων αριστερών της Δεξιάς και ακροδεξιών της Αριστεράς. Αλλά δεν μιλάμε γι’ αυτούς τώρα, μιλάμε για τους άλλους, που πόνεσαν και έκαναν τους υπόλοιπους να πονέσουν.


Κάθε κύκλος καταλήγει εκεί που αρχίζει ο επόμενος. Τα χρόνια που έρχονται, παρ’ όλες τις προοπτικές εκφασισμού που καραδοκούν, αποτελούν μία πρόκληση για την αριστερή σκέψη και κυρίως μία πρόκληση για τη συγκρότηση ενός σύγχρονου αριστερού - δημοκρατικού πόλου πολιτικής πρακτικής.


Η απαξίωση της Αριστεράς στην Ευρώπη και η συρρίκνωση καταδεικνύουν τα όρια του παλιού αριστερού λόγου.


Οι βάρβαρες συνθήκες που επικρατούν και θα επικρατήσουν παγκοσμίως κατά την επόμενη περίοδο ενδεχομένως να συμβάλουν στη διαμόρφωση νέων συμμαχιών και άλλων μοντέλων άσκησης πολιτικής.


Διότι η έννοια του κενού ούτε στη φύση ούτε στη πολιτική υφίσταται. Μόνο στο μυαλό μας.




................


Σπίθας:

It is the end, my love..;


14 Response to "It is the end, my love"

.
gravatar
Σπίθας Says....

Καλήσπερα, Πολυβώτη:)
Κάτι τέτοιο, ας πούμε...
Μπορεί και όχι, μπορεί και ναι.

Πάντα στην κόψη.
Ούτε κομισάριος, ούτε γιόγκι.

.
gravatar
Πολυβώτης Says....

Πάντως, Σπίθα, κάτι δε μου πάει στο κείμενο: Ξεκινάει διαμαρτυρόμενο για «κρυψίνοια, καχυποψία» κτλ. Και μετά διαβάζουμε: «Από τότε δε ο Δημήτρης Παπαδημούλης είχε χαράξει τη δική του πορεία. Αλληθώριζε προς τους Ανανεωτικούς, εναγκαλιζόμενος τον Τσίπρα και τους περί αυτόν. Πρώτος στόχος να υποσκελίσει τον Φώτη Κουβέλη. Στόχος δεύτερος η αναμονή του στραβοπατήματος του Αλέξη.»

Αυτά είναι λόγοι μεγάλης απαισιοδοξίας για την Ανανεωτική Αριστερά: αν δεν μπορούμε να υπερβούμε νοοτροπίες που οι ίδιοι καταγγέλλουμε, δε θα δημιουργηθεί ποτέ κάτι καλύτερο.

.
gravatar
Σπίθας Says....

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλης Μουλόπουλος, μιλώντας στο ΚΑΝΑΛΙ 1 του Πειραιά δήλωσε:

«Δεν ξέρω αν μπορούμε να συμβιώσουμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ένα πείραμα δύσκολο. Το στοίχημα είναι να αποδείξουμε ότι μπορούμε να είμαστε πολλές φωνές και μία ψυχή… αισιοδοξώ ότι θα υπάρξει μία ψυχή. Αν όμως υπάρξουν στρατηγικές διαφωνίες… υπάρχουν και συναινετικά διαζύγια...

Ρωτήστε την Ανανεωτική Πτέρυγα γιατί μας κατηγορεί για αριστερίστικη στάση…

Εγώ πάντως δεν τους κατηγορώ για 'δεξιόστροφους'».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1117777#ixzz0iZdK1RNu
......................

Σπίθας
Εσάς κύριε Μουλόπουλε, δεν γνωρίζω- εγώ τουλάχιστον- να σας κατηγόρησε κανείς για αριστερίστικη στάση.
......................

- "Ρωτήστε την Ανανεωτική Πτέρυγα γιατί **μας** κατηγορεί** για αριστερίστικη στάση…

- "**Εγώ** πάντως δεν τους κατηγορώ"...

Σπίθας..

- "Μας..(κατηγορεί.)"
" Εγώ...δεν κατηγορώ"


Το εγώ, δεν θάπρεπε, νάναι "εμείς" ;

Εκφαζετε την προσωπική σας θέση,
αλλά αγνοείτε τις θέσεις των..."μας"..:)

.
gravatar
Σπίθας Says....

Το κείμενο, αγαπητέ Πολυβώτη, κάνει διαπιστώσεις γαι την υπάρχουσα κατάσταση.

Είναι προσωπική άποψη του Νίκου Γεωργιάδη και δεν την βρίσκω άστοχη, ούτε άδικη.

Αν μπορούμε να τις υπερβούμε, θέμα προς απόδειξη.

Δεν είμαι αισιόδοξος, ούτε απαισιόδοξος.
Δεν κάνω πρόβλεψη, ούτε ευχές.

Θα κάνω τα δέοντα, λαμβάνοντας υπόψη τα εντελώς νέα δεδομένα.

Μετέχομαι των προβληματισμών σου και τα λαμβάνω υπόψην μου, βεβαίως.

.
gravatar
akrat Says....

καλημέρα
μα στα σοβαρά είναι θέματα για πάρλα αυτά τώρα?
ΘΕΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΙΟΙ ΠΟΤΕ ΠΟΥ

ΕΧΟΥΜΕ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
ΕΝΔΟΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

συγνώμη σας αφορούν σοβαρά όλα τούτα???????

.
gravatar
Σπίθας Says....

Με αφορά αυτό
1. Η ανομία στη Δημόσια διοίκηση:Αυθαιρεσία, ασυδοσία, ασυλία, αδιαφανή κέντρα εξουσίας

[ ]- Οι ομάδες που έχουν διαμορφώσει κλίμα πελατειακών σχέσεων και συμμαχίες με κρατικοδίαιτα ιδιωτικά συμφέροντα επιδιώκουν την διατήρηση των άνομων προνομίων τους και βρίσκοντασι σε πλήρη αντιπαράθεση με τους εργαζόμενους που λειτουργούν έξω από τα παρασιτικά παράκεντρα.


- Εκεί, όπου τα κόμματα και τα συνδικάτα, σιωπούν, εκεί χάνεται και η κοινωνική αλληλεγγύη, εκεί, πλέον, αναζητείται η αξιοπιστία του πολιτικού λόγου.

Τουτέστιν, δεν θέλω:

- "σοσιαλισμούς" και πράσινα ή κόκκινα άλογα,

- "νεοφιλελευθερισμούς,"

- "αριστερά χωρίς αριστερούς" ή "αριστερούς χωρίς αριστερά".

Μου είναι αδιάφορη μια γενικόλογη αφηρημένη πολιτική χωρίς συγκεκριμένες θέσεις ή απόψεις, που δεν είναι ικανές να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στην ουσία τους.


Δεν είναι πολιτική στρατηγική, η παράθεση από ιδέες που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα, αλλά δεν υλοποιούνται επί της γης. Αδυναμία είναι και υπεκφυγή, ταυτόχρονα.[ ](Σπίθας)

και αυτό

2. Βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος


3. και αυτό.
"Δ.Ν.Τ ..ή Κομμουνισμός"!!

»Θα μας απαντήσουν βέβαια λέγοντας μας: καλά και εσείς τι μιλάτε αφού ο κομμουνισμός απέτυχε στις χώρες του υπαρκτού. Μέγα λάθος.

Ο κομουνισμός δεν απέτυχε, πολύ απλά γιατί δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Απέτυχαν οι απόπειρες εφαρμογής του [...] στις χώρες του υπαρκτού πολύ απλά δεν υπήρξε ποτέ» δήλωσε...

όχι το Κ.Κ.Ε.

Αλλά ο Α. Τσίπρας!

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1117777#ixzz0icIMtBNZ


Υ.Γ.
Εδώ καράβια χάνονται...οι απειλές ολούθε!

Που διαφωνείς, δεν κατάλαβα..

.
gravatar
Ασκαρδαμυκτί Says....

Σπιθούμπα, πέρασα για να ομολογήσω ένα λέθος μου και να ζητήσω και συγγνώμη από τον Σύριζα: άδικα τον κατηγόρησα πως στελέχη του ήταν αυτά που πλάκωσαν στο ξύλο τον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ.
Τελικά, τα συγκεκριμένα ρεμάλια εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν.
Και αποδείχθηκε πως ανήκαν στον "αντιεξουσιαστικό χώρο" κι όχι στον Συριζάκο...

Πάλι καλά...

.
gravatar
Σπίθας Says....

Και καλά, έκανες ένα λάθος.
Όλοι κάνουμε..

Δεν έχεις να κατηγορήσεις για κανένα άλλο θέμα;

Μήπως θέλεις να μεταλάβεις, ρε μπαγάσα, και ζητάς συγγνώμη από όσους ξέρεις;

Δεν μπορεί, κάτι "παίζει"!

.
gravatar
Ασκαρδαμυκτί Says....

Μου έβαλε "κανόνα" ο πνευματικός μου!
Και για να κοινωνήσω, πρέπει να έχω τελειώσει μέχρι το Μ. Σάββατο την εικόνα της "Παναγίας της Σοσιαλίστριας"!
Ξέρεις... αυτής που κρατάει το κόκκινο γαρύφαλλο...

.
gravatar
Side21 Says....

Κουράγιο κουμπάρε ...
Η Αριστερά είναι ...
σαν το Σπιθάκο εφτάψυχη !!!
Ειδικά στις σημερινές συνθήκες
αν δεν υπήρχε Αριστερά θα έπρεπε
να τη δημιουργήσουμε ...
Έρχεσαι στα λόγια μου σχετικά
με τους μηχανισμούς !!!
Αυτοί είναι το σαράκι που ταλανίζει
το σώμα και το πνεύμα της Αριστεράς ...
Υπάρχει κι ο κόσμος όμως που έχει πια
βαρεθεί και θα στείλει πολλούς στα σπίτια τους ...
Καλή βδομάδα σου εύχομαι...
και ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ !!!

Υ.Γ.
Είχα προβλήματα υγείας τελευταία
αλλά τώρα τα πάω καλά ...

.
gravatar
Σπίθας Says....

@ Side21
Εύχομαι, να πάνε όλα καλά και νάναι περαστικά, πρώτα απ´ όλα..φίλε μου.

Θέλω νέα σου και να τα πούμε.
Έχεις δύναμη, καλή καρδιά και είμαι σίγουρος ότι θα ξεπεράσεις, σύντομα.


Ο Σπιθάκος, θα συνδράμει, ελπίζω.. αλλιώς θα βάλουμε τον Αναπηρίξ, να τον συμμαζέψει:))

Καλή εβδομάδα, καλή άνοιξη,
..με υγεία!

.
gravatar
leo Says....

Σπίθα καλημέρα, ταφόπλακα ακούω και ταφόπλακα δεν βλέπω και ανησυχώ. Με τους δικούς μας τι γίνεται; Ψήνεται τίποτα ή μόνο μηχανές και ίντριγκες;

.
gravatar
Σπίθας Says....

Καλησπέρα, Leo.
Πολλές ανόητες κουβέντες, ακούμε όλο και περοσσότερο από τους αυτοχριζόμενους "επανάστατες".

Η κρατική ανεπάρκεια μεγαλώνει και οι διαπλεκόμενες υπερκομματικές κλίκες παίρνουν νέες θέσεις, όπως τόχα προβλέψει.

Ανακατανομές και δοσοληψίες, κυριαρχούν ώστε να συνεχιστεί η ασυδοσία και η ανομία, παντού.

Θα τα πούμε, σύντομα, Προς το παρόν καλύτερα να μην μιλήσω.

Πρός το παρόν, λέω.

Δεν έχω σκοπό να πάω προς σταύρωση, αλλά δεν προσμένω και ανάσταση..