Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

«Ταξιδιάρα ψυχή»

Posted on 1:01 π.μ. by ΣΠΙΘΑΣ

Αγγελική Αριστομενοπούλου
Γιάννης Αγγέλακας

Το ντοκυμαντέρ «Ταξιδιάρα ψυχή» καταγράφει την καθημερινότητα ενός μουσικού και στιχουργού που ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του

Το ντοκυμαντέρ «Ταξιδιάρα ψυχή» προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στην αίθουσα Μικρόκοσμος (λεωφ. Συγγρού, στάση μετρό Φιξ).




........................................................


2)
ΤΟ ΒΗΜΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ «Πιστεύω μόνο στη χημεία των ανθρώπων»


ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

O Γιάννης Αγγελάκας έλεγε πάντα αυτό που πίστευε και ποτέ δεν επαναπαύθηκε στην επιτυχία του. Γεννημένος το 1959 στη Θεσσαλονίκη, βρέθηκε στον μουσικό χώρο τη δεκαετία του 1980, απογειώθηκε με τις Τρύπες, ενώ τα τελευταία χρόνια πέρασε σε διαφορετικού τύπου μουσικές αναζητήσεις με τους Επισκέπτες, συγκρότημα το οποίο επίσης ανήκει πλέον στο παρελθόν.

Οι στίχοι του δεν έπαψαν ποτέ να αφουγκράζονται την ελληνική καθημερινότητα, κάτι που μας θυμίζει το ντοκυμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου «Ταξιδιάρα ψυχή», το οποίο προβάλλεται με επιτυχία στον Μικρόκοσμο.

Ο Αγγελάκας ζήτησε να μην υπάρξει συνεργείο ούτως ώστε η σκηνοθέτρια να «διεισδύει» χωρίς να εμποδίζει τον ίδιο και τους υπόλοιπους μουσικούς την ώρα που δούλευαν. «Κάποιο μέρος της αλήθειαςέτσι κι αλλιώς είναι καταδικασμένο να χαθεί από τη στιγμή που υπάρχει μια κάμερα και καταγράφει» μας είπε ο μουσικός. «Αλίμονο αν μπορούσαμε να καταγράφαμε τελείως την αλήθεια.Το αποτέλεσμα όμως είναι αξιοπρεπές,μια επί της ουσίας προσέγγιση γι΄ αυτό που κάνουμε στην καθημερινότητά μας».

- Πώς νιώσατε όταν πρωτοείδατε την «Ταξιδιάρα ψυχή»; «Ολοκληρωμένη την είδα στην αίθουσα στο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης. Οταν τέλειωσε, θυμάμαι ότι με την υπόλοιπη παρέα μουσικών κοιταχτήκαμε και είπαμε: “Εντάξει, ωραία μας κατέγραψε”. Δεν μπορούμε και να ενθουσιαστούμε επειδή βλέπουμε τους εαυτούς μας».

- Αν υποθέσουμε ότι δεν είστε ο Αγγελάκας, αλλά ένας θεατής που βλέπει μια ταινία για τον Αγγελάκα, τι θα λέγατε ότι εισπράξατε;

«Δύσκολο να μπω σε αυτή τη θέση, αλλά ώρες ώρες έβλεπα έναν μονόχνωτο τύπο που ασχολείτο διαρκώς με τη μουσική»...[ ]
«Για μένα η μουσική ήταν πάντα υπόθεση σχέσεων. Βαριόμουν τη συνεργασία με μουσικούς που όλη η σχέση μας ήταν απλώς η συνάντηση στο στούντιο. Εμένα με ενδιαφέρει να κάνω μουσική με φίλους, με παρέες, με ερασιτέχνες. Η χαρά του να προετοιμάζουμε κάτι είναι σπουδαιότερη από το να το παρουσιάζουμε. Οταν λοιπόν σταματά να υπάρχει αυτή η συντροφικότητα σε μια ομάδα, δεν έχει πια κανένα νόημα και δεν έχω και καμιά όρεξη να κάνω μουσική μαζί της. Εγώ πιστεύω μόνο στη χημεία των ανθρώπων. Αν δεν υπάρχει χημεία, δεν υπάρχει και κανένα νόημα»....[ ]


«Από το ΄90 το έλεγα ότι θα χρεοκοπήσουμε»

- Η δύσκολη εποχή που διανύουμε έχει επηρεάσει τον χώρο σας;

«Είναι δυνατόν να μην την έχει επηρεάσει; Δεν ξέρω πόσο ακριβώς και σε ποιο κομμάτι. Στον μουσικό χώρο; Στη σκέψη μου; Στα συναισθήματά μου; Προφανώς κάτι θα βγει από αυτό το πράγμα, γιατί η μουσική μας ήταν πάντα αντανάκλαση της καθημερινότητάς μας. Χρόνια το φωνάζαμε. Και εγώ ειδικά από τη δεκαετία του ΄90 έλεγα ότι αυτή η κοινωνία αν συνεχίσει έτσι θα χρεοκοπήσει. Αλλά και τώρα μήπως γίνεται κάτι; Μου φαίνεται πάρα πολύ περίεργη όλη αυτή η σιωπή. Δεν καταλαβαίνω πού μπορεί να βγει».

Διαβάστε: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=358043&dt=02/10/2010#ixzz11SRgc8n9




9 Response to "«Ταξιδιάρα ψυχή»"

.
gravatar
akrat Says....

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

αυτό το τραγούδι είναι ένα συμπαθές αλλά ΜΑΣ ΣΤΟΙΧΙΩΣΕ το ρημάδι...


όλοι τους αντιγράφουν έκτοτε...

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

Δεν είναι, αυτό που νομίζετε.

Είναι ένα ντοκυμαντερ που έκανε δύο χρόνια να ολοκληρωθεί.

Η μεγάλη έκπληξη ήταν το αποτέλεσμα της Αγγελικής Αριστομενοπούλου που έκανε μια εκπληκτική σκηνοθεσία, χωρίς να περιοριστεί σε κλισέ.

Δεν είναι μια μουσική ταινία..
Είναι ένα θαυμάσιο οδοιπορικό στην μουσική πορεία του Γιάννη Αγγελάκα, αλλά με αναφορές, στον τρόπο ζωής του, στη φύση, στους ανθρώπους, στις παρέες και στην ελλάδα..

" Η «Ταξιδιάρα ψυχή» δεν είναι άλλη από τον Γιάννη Αγγελάκα, πρωταγωνιστή στο ντοκιμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου,

που πήρε το βραβείο της FIPRESCI στο προηγούμενο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Η σκηνοθέτρια έγινε η αόρατη σκιά του για δύο χρόνια. Τον ακολούθησε παντού: σε συναυλίες, σε πρόβες, με τους «Επισκέπτες», στην Κρήτη.

Το ντοκιμαντέρ είναι γυρισμένο κυρίως on the road. Ο Γιάννης Αγγελάκας μιλάει για τα παιδικά του χρόνια, τη σημερινή Ελλάδα, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 και φυσικά για τη μουσική οδηγώντας ή βολτάροντας με τον Νίκο Βελιώτη ανάμεσα στα φλαμίνγκο της Επανομής στη Θεσσαλονίκη ή περπατώντας σε ερειπωμένα σπίτια.

Είναι, όντως, τελικά η διαδρομή μιας «ταξιδιάρας ψυχής», που ξεκινάει από την εποχή των «Τρυπών» της δεκαετίας του '80. Και καταλήγει στην μπάντα των «Επισκεπτών» και τις «Ανάσες των λύκων», που σχημάτισε με τον Νίκο Βελιώτη, αλλά και στη σχέση του Αγγελάκα με την κρητική παράδοση και τη δισκογραφική συνεργασία του με τον Ψαρογιώργη."

Μια ταινία φωτεινή

«Ηθελα να βγει η ταινία φωτεινή. Γιατί ο Γιάννης είναι έτσι. Παίρνει το αμάξι του και φεύγει... Εχει χτίσει τη ζωή του ανάμεσα σε ένα προάστιο της Θεσσαλονίκης και ένα χωριό της Κρήτης. Στις πόλεις πηγαίνει μόνο για συναυλίες.

**Η προσωπική του ζωή είναι στην ερημιά, κοντά στη φύση»,

λέει η σκηνοθέτρια, γνωστή από τις τηλεοπτικές εκπομπές «Η μουσική του κόσμου», όπου δουλεύει πέντε χρόνια..."

.
gravatar
Ερατώ Says....

"Η ταινία τον ακολουθεί στην καθημερινότητά του. Θίγει μέσα από τη ματιά του το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας και τον τρόπο που διαμορφώνει την πραγματικότητα η τηλεόραση, ενώ αναζητά τη διέξοδο από τις πόλεις προς τους αγαπημένους τόπους που εγκαταλείψαμε"
Σίγουρα δεν είναι μια ταινία για την πορεία ενός μουσικού.
Όπως και να είναι, το απόψε το βράδυ θα ξέρω ακριβώς!

.
gravatar
Ερατώ Says....

Ουπς!
Όχι, δεν το είχα δει!
Ευχαριστώ αλλά ....οκ!
Και μόνο η πρόθεσή σου μετράει.
Αλλά αν δεν μου αρέσει η ταινία θα σε κυνηγάω!
(φυσικά αστειεύομαι! άλλωστε το αποκλείω να μην μου αρέσει!)

Θα γράψω μετά εντυπώσεις!

.
gravatar
Ερατώ Says....

Πήγα!
Ήταν καταπληκτική!
Βέβαια η γνώμη μου είναι καθαρά υποκειμενική μια και έχω "μεγαλώσει" με τις Τρύπες και τον Αγγελάκα.
Αλλά είχε πολύ ενδιαφέρον και πραγματικά ήταν αντάξια αυτού που περίμενα από τον καλλιτέχνη.
Επίσης υπήρχε η κοινωνική ματιά οπότε η ταινία δεν ασχολιόταν καθόλου το να λιβανίζει έναν καλλιτέχνη, ή το να παρουσιάζει μόνο μουσική.
Υπέροχη φωτογραφία και μορφές που έμοιαζαν να κινούνται στο δικό τους μαγικό κόσμο!
Πολύ καλή δουλειά, πραγματικά!

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

Δεν αμφέβαλλα, Ερατώ.

Κι εγώ αλλιώς την περίμενα, αλλά ήταν έκπληξη η δουλειά που έκαναν, Άξιζε το βραβείο που πήρε, άλλωστε.

όπως γράφει και πιο πάνω...

" Η μεγάλη έκπληξη ήταν το αποτέλεσμα της Αγγελικής Αριστομενοπούλου που έκανε μια εκπληκτική σκηνοθεσία, χωρίς να περιοριστεί σε κλισέ.

Δεν είναι μια μουσική ταινία..
Είναι ένα θαυμάσιο οδοιπορικό στην μουσική πορεία του Γιάννη Αγγελάκα, αλλά με αναφορές, στον τρόπο ζωής του, στη φύση, στους ανθρώπους, στις παρέες και στην ελλάδα...

Πολύ ωραία φωτογραφία,επίσης.