Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Απο εδώ οι πεθαμένοι, από εκεί τα φαντάσματα

Posted on 11:03 μ.μ. by ΣΠΙΘΑΣ

Οι πολίτες είπαν «όχι» στον δικομματισμό αλλά και σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 19 Μαΐου 2012
Ας το δούμε κι αλλιώς. Ας πούμε ότι τα δύο τέως μεγάλα κόμματα συγκέντρωσαν μαζί γύρω στο 50 - 55% των ψήφων και σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πώς θα μας φαινόταν αυτό; Πέρα από τη βέβαιη εντατικοποίηση (ή περαιτέρω εκτράχυνση) του «αντιμνημονιακού αγώνα», δεν θα παραπονιόμασταν άραγε και πάλι, επειδή ο λαός διαιώνισε, έστω υπό τον φόβο της ακυβερνησίας, την κυριαρχία δύο κομμάτων φθαρμένων και διεφθαρμένων, απαξιωμένων στην ίδια τη συνείδησή του και πασιφανώς ανίκανων ν' αποβάλουν την παραδοσιακή πολιτικάντικη νοοτροπία τους;
Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έθαψαν ένα πτώμα που έμενε άταφο από καιρό και μόλυνε την ατμόσφαιρα με την αποφορά του. Αυτό που αποχαιρέτησαν δεν ήταν απλώς ο δικομματισμός αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του τρίτου μεγάλου και μόνου απλανούς πόλου του, του ΚΚΕ, το οποίο έμεινε καθηλωμένο στα συνήθη ποσοστά του μέσα σ' ένα κλίμα πρωτοφανούς κοινωνικής αναταραχής, που θα νόμιζε κανείς ότι θα τα εκτίνασσε.
Οι τρεις μεγάλες «εκπλήξεις» των εκλογών (τα εισαγωγικά υποδηλώνουν, ας μου επιτραπεί η παρένθεση, ότι για τον γράφοντα δεν αποτέλεσαν εκπλήξεις) ήταν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής. Αυτοί οι τρεις σχηματισμοί όχι μόνο κατέκτησαν ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία αλλά και είναι, πράγμα πολύ σημαντικότερο, τα τρία πρώτα κόμματα στις επιλογές των νέων, ηλικιακά, ψηφοφόρων. Η βαθύτερη διαχωριστική γραμμή στις εκλογές της 6ης Μαΐου δεν ήταν μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» κομμάτων αλλά μεταξύ παλιών (γερασμένων) κομμάτων και της αναζήτησης ενός νέου πολιτικού αστερισμού. Πίσω από την απόρριψη του Μνημονίου βρίσκεται η απόρριψη τόσο του μεταπολιτευτικού πολιτικού λόγου, σε όλα τα χρώματα της κομματικής παλέτας, όσο και των μεταπολιτευτικών μεθόδων άσκησης της εξουσίας. Το επιχείρημα που ακούγεται συχνά, ότι η άρνηση προέρχεται από οργισμένους πρώην πελάτες του συστήματος, τους οποίους αυτό δεν έχει πια τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει, είναι μάλλον ηθικής παρά πολιτικής φύσεως και παραβλέπει την ουσία του ζητήματος: ο πελάτης που δεν έχει πια να περιμένει τίποτε από τον πάτρονά του μπορεί επιτέλους να εκφράσει την αληθινή γνώμη και τ' αληθινά αισθήματά του γι' αυτόν.

Από την άλλη, το νέο δεν έχει απαραίτητα ενιαίο περίγραμμα και ξεκάθαρο προσανατολισμό. Ούτε είναι απαραίτητα ευπρόσδεκτο. Προπαντός, δεν είναι απαραίτητα καινούργιο. Η νεανική του πρόσοψη μπορεί να κρύβει πίσω της παλιές ιδεοληψίες και αταβιστικά αντανακλαστικά. Οι τρεις θριαμβευτές των εκλογών, όσο κι αν διαφέρουν μεταξύ τους, μοιράζονται τουλάχιστον ένα γνώρισμα: τη βίαιη ρητορική, με ακραίους, πρωτάκουστους μετά το 1974 όρους καταγγελίας του πολιτικού αντίπαλου («προδότες», «γερμανοτσολιάδες», απειλές για κρεμάλες κ.λπ.), που, μαζί με συναφείς αναφορές για «νέα Κατοχή» και «νέο ΕΑΜ» από τη μια μεριά, εθνοφυλετική καθαρότητα από την άλλη, παραπέμπουν άμεσα σ' ένα ερεβώδες παρελθόν, αλλά φαίνονται ελκυστικοί σε γενιές ψηφοφόρων που δεν έχουν βιώσει κάτι χειρότερο από το παράλυτο μεταπολιτευτικό σύστημα.
Οι εκλογές της 6ης Μαΐου κατέρριψαν έναν μύθο: ότι η Χρυσή Αυγή αντλεί τη δύναμή της κυρίως από το κοινωνικό έργο της σε συνοικίες μεγάλων αστικών κέντρων που δοκιμάζονται από την παραβατικότητα των λαθρομεταναστών. 
Η Χρυσή Αυγή σημείωσε τα υψηλότερα ποσοστά της σε περιοχές που δεν έχουν ιδιαίτερα προβλήματα αυτού του είδους, από τη Μακεδονία ώς τη νότια Πελοπόννησο. Η αλήθεια, που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε, είναι ότι υπάρχει από καιρό στην Ελλάδα ένα ισχυρό ρεύμα ξενοφοβίας, ρατσισμού, μιλιταριστικής νοοτροπίας και νοσταλγίας γι' αυταρχική διακυβέρνηση. Ώς πρόσφατα διαχεόταν στα «καθωσπρέπει» κόμματα και γινόταν έτσι αφανές. Με το φυλλορρόημά τους, όμως, αυτονομήθηκε και, επιπλέον, ενισχύθηκε βρίσκοντας απήχηση σε κατά βάση απολιτικούς νέους, που σαγηνεύονται από τον αντισυστημικό τσαμπουκά οργανώσεων όπως η Χρυσή Αυγή. Το περιβόητο «εγέρθητω», με γραμματική και ύφος μπρούτου επιλοχία, μπορεί και να ηδόνισε τέτοια άτομα, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ήταν σε θέση ν' αναγνωρίσουν τον γλωσσικό βαρβαρισμό.
Τσαμπουκά, με διαφορετικό ιδεολογικό πρόσημο, εκπέμπει και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που οι δικές του ιδεοληψίες, ειδικά στο μεταναστευτικό, πρόσφεραν στη Χρυσή Αυγή γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξή της. 
 Επικοινωνιακά, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας. Με θράσος ανάγωγου νεανία, λουκ που θυμίζει κάτι από Έλβις Πρίσλεϊ και κάτι από Τεντέν, λενινιστικό λεξιλόγιο, αλλά εμφανή άγνοια από πολιτική Ιστορία, πρόσωπο που περνάει με την ευκολία ηθοποιού από το αφράτο χαμόγελο του μπούλη στο τραχύ και στεγνό ύφος του αγκιτάτορα, παντελή έλλειψη ιστορικής αίσθησης, ο Τσίπρας είναι η πολιτική έκφραση μιας πικάντικης μεταμοντέρνας σαλάτας, που είναι φυσικό να έχει πέραση σε νέους ανθρώπους μεγαλωμένους με τέτοια πολιτισμικά πρότυπα.
Η επαναλαμβανόμενη διακήρυξή του ότι ο λαός δεν αντέχει άλλο το Μνημόνιο μπορεί και ν' απηχεί την πραγματικότητα. Εξαρτάται από το πόσο χαμηλά ή πόσο ψηλά βρίσκεται το όριο των αντοχών του ελληνικού λαού. Αυτό θα το δούμε σύντομα. Ώς τότε, ας κρατήσουμε την είδηση που ήρθε πρόσφατα από τη βόρεια Ελλάδα, όπου η στατιστική ανεργία σπάει ρεκόρ: στη ζήτηση εργατικών χεριών για τη συγκομιδή των ροδακίνων ανταποκρίθηκαν 4.885 Αλβανοί και 19 Έλληνες… 

10 Response to "Απο εδώ οι πεθαμένοι, από εκεί τα φαντάσματα"

.
gravatar
ο δείμος του πολίτη Says....

Οι πολίτες πράγματι έστειλαν πολλά μηνύματα. Αρνήθηκαν το δικομματισμό α)για την πολιτική της λιτότητας
β)για τα αίτια που έφεραν ως εδώ
γ)για την αδυναμία του να αναστηθεί και να αλλάξει τη χώρα (οι μεταρρυθμίσεις που διαλύουν το κράτος δε μετράνε)
δ)γιατί αυτά εκφράζουν τη Μεταπολίτευση. Όσο και φωνάζουν τα φιλελεύθερα παπαγαλάκια και η πολύμορφή δεξιά της χώρας ότι φταίει η αριστερά, κανείς δεν τους πιστεύει.

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

Δεν κατάλαβα που κολλάει με το άρθρο αυτό το τελευταίο που είπες. Δείμο.

" Όσο και φωνάζουν τα φιλελεύθερα παπαγαλάκια και η πολύμορφή δεξιά της χώρας ότι φταίει η αριστερά, κανείς δεν τους πιστεύει."

Σον Κούρτοβικ, αναφέρεσαι ή έτσι γενικά και αόριστα το πέταξες ;

.
gravatar
ο δείμος του πολίτη Says....

Είπα να πετάξω κι εγώ ένα άσχετο, ρε φίλε. Όχι τόσο άσχετο, δηλαδή, αφού κολλάει στο θέμα γενικώς. Σίγουρα όχι δεν πήγαινε στον Κούρτοβικ που συμπαθώ πολύ για το λόγο του και τη σκέψη του. Αλλά σε όλους εκείνους που δηλώνουν δημοσιογράφοι...

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

Δεν δηλώνει ούτε είναι δημοσιογράφος.
ούτε είμαι συνηγόρος του, Δείμο,

Αλλά για όσους δεν τον ξέρουν, παρά μόνο από τις εφημερίδες και για λόγους ιστορίας, ας μάθουν και δυο πράγματα παραπάνω.

Πονάει και τζούζει η αλήθεια, αλλά τι να κάνουμε;

Δεν μας βλάπτουν εκείνοι που χρόνια τώρα δεν μασάνε τα λόγια τους

O Δημοσθένης Κούρτοβικ (Αθήνα, 15 Ιουλίου 1948 - ) είναι συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και ανθρωπολόγος. [1]. Σπούδασε βιολογία στην Αθήνα, με μεταπτυχιακό στη Δυτική Γερμανία, και αργότερα ειδικεύτηκε στην ανθρωπολογία. Έλαβε το διδακτορικό δίπλωμά του από το Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ της Πολωνίας, το 1986, με μια διατριβή γύρω από την εξέλιξη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.
Δημοσθένης Κούρτοβικ, 2008

Έχει εξασκήσει διάφορα επαγγέλματα, από νυχτοφύλακας ώς καθηγητής πανεπιστημίου, από μεταφραστής ως κριτικός λογοτεχνίας και κινηματογράφου. Την περίοδο 1973-75, στη Δυτική Γερμανία, υπήρξε συνιδρυτής, σκηνοθέτης και ηθοποιός της «Ελληνικής Εργατικής Σκηνής Στουτγάρδης». Τις περιόδους 1990-91 και 1994-95 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ιστορία της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, σεξουαλική σημειολογία στην τέχνη και ψυχολογία των ζώων.

Σήμερα εργάζεται ως δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας στην εφημερίδα Τα Νέα.

Έχει εκδώσει 17 βιβλία (μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια, κριτικές, αφορισμούς, λεξικά, επιστημονικές διατριβές και εγχειρίδια). Επίσης, έχει μεταφράσει 63 βιβλία από 8 ξένες γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, φινλανδικά, σουηδικά, δανικά και νορβηγικά).

Μυθιστορήματα και διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά, σουηδικά, δανικά, τσεχικά, ρουμανικά, σερβικά και βουλγαρικά. Ζει στην Αθήνα.

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

Κριτική του Π. Τατσόπουλου στο νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούρτοβικ:
"Τo ελληνικό Hangover"
----------------------


Ο Δημοσθένης Kούρτοβικ έχει προ πολλού καθιερωθεί ως ένας sui generis κριτικός λογοτεχνίας.

Γνωρίζω αρκετούς που εξοργίζονται τακτικά με την κρίση του - ορισμένοι σχεδόν πάντοτε - αλλά ούτε έναν που να πιστεύει ότι αυτή η κρίση λογοδοτεί οπουδήποτε.

Tο «Eλληνικό Ηangover» καταδεικνύει ότι και ως στοχαστής δεν θα πρέπει να αισθάνεται λιγότερο μόνος.


...Έτσι, το ντέρμπι των «αιωνίων αντιπάλων» καλά κρατεί - και η έκβαση του αγώνα ποικίλλει ανάλογα με τις περιστάσεις.

***ʼΑλλοτε επικρατούν οι δυτικόφρονες επί των παραδοσιακών, άλλοτε οι υποστηρικτές της καθ' ημάς Ανατολής συντρίβουν τους ευρωλιγούρηδες.

Κανένας δεν εμποδίζει, άλλωστε, το έθνος να αλλάζει εραστές χωρίς τύψεις - χθες τους Κούρδους, σήμερα τους Τούρκους - και κυρίως δίχως την παραμικρή επίγνωση ότι αντιφάσκει.

Σκεπτικιστές γκρινιάρηδες, σαν τον Δημοσθένη Κούρτοβικ, απρόθυμοι να διαλέξουν παράταξη ή κουτάκι, έχουν συνήθως την τύχη των απανταχού αδέσποτων.

Ακάλυπτοι τόσο στα εχθρικά πυρά όσο και στα φίλια.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους.

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

H μέθη των μύθων

«H ελληνική κοινωνία είναι ακόμη μουδιασμένη από τη μέθη των εθνικών μύθων, με τους οποίους πορεύτηκε από την ίδρυση του ελληνικού κράτους»,

μας εξηγεί ο Δημοσθένης Κούρτοβικ

H ελληνική κοινωνία - μας εξηγεί ο Κούρτοβικ - «είναι ακόμη μουδιασμένη από τη μέθη των εθνικών μύθων, με τους οποίους πορεύτηκε από την ίδρυση του ελληνικού κράτους». Μπορούμε να συνοψίσουμε αυτούς τους μύθους αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ανάμεσά τους τον κυρίαρχο; Μπορούμε. Ένας περήφανος και φιλότιμος λαός - μια «φυλή», επί το ηρωικότερον και ρατσιστικότερον - πολεμάει επί ενάμιση αιώνα και κατορθώνει, μόλις το 1974, να βγει από το βαλκανικό τέλμα και να ενσωματωθεί σε μια εξαετία στην Ευρωπαϊκή Ένωση (να κερδίσει και στη Γιουροβίζιον - θα προσθέταμε σήμερα).

Μολαταύτα - ή ακριβώς γι' αυτό - οι δυτικές δυνάμεις που βυσσοδομούσαν εναντίον του ελληνισμού αρνούνται τώρα να παραδεχτούν την ανωτερότητά του και να υποκλιθούν μπροστά του.

Σαν να μην έφθανε ο φθόνος των ξένων, ούτε ο ελληνισμός γλεντάει την επιτυχία του.

Υποφέρει από hangover - τον αφόρητο πονοκέφαλο που συνοδεύει κάθε έξαλλο μεθύσι. Επιρρίπτει την ευθύνη για τον «πονοκέφαλο» στην απομάκρυνση από τις παραδοσιακές αρχές του. Πούλησε την ψυχή του στον διάβολο για να τον δεχτούν στα μεγάλα σαλόνια. Έχασε τη λεβεντιά του.

Φλώρεψε ο Ζορμπάς και ξύρισε το μουστάκι.


Μετωπική σύγκρουση

*** Έως εδώ, η επιχειρηματολογία του Κούρτοβικ συνάδει με τη συλλογιστική και τον ειρωνικό οίστρο των δυτικοφρόνων εκσυγχρονιστών, όσων διασκεδάζουν με τις βυζαντινές κοινότητες του Γιανναρά και τα θουκυδίδεια τσιτάτα του Ζουράρι.

***Λες και συναισθάνεται την απειλή να ταυτισθεί με τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, εκείνους που συγχέουν την πολυπολιτισμικότητα με την ενιαία αγορά,


ο Κούρτοβικ απομακρύνεται ταχύτατα και οροθετεί τον δικό του ζωτικό χώρο.

Σε μία από τις πιο εύστροφες παρατηρήσεις του και σε πορεία μετωπικής σύγκρουσης με την ευρύτατα διαδεδομένη αντίθετη άποψη, ο Κούρτοβικ ισχυρίζεται ότι οι ταγοί της παγκοσμιοποίησης δεν αντιτίθενται στην πολυπολιτισμικότητα, τουναντίον την ενισχύουν στον βαθμό που μπορούν να την εμπορευθούν:

«H παγκοσμιοποίηση, λοιπόν, χαιρετίζει τις τοπικές ιδιαιτερότητες. Και μάλιστα τις υποστηρίζει. Αρκεί να μπορεί να τις πουλήσει. Αλλά για να τις πουλήσει, πρέπει να τις κάνει ελκυστικές για τους καταναλωτές. Αυτό σημαίνει: να τις προσαρμόσει στις προσδοκίες τους, να τις τυποποιήσει.

Να τις συνοψίσει σε εικόνες εξωτικές και συγχρόνως οικείες, εικόνες που σ' εντυπωσιάζουν αλλά δεν σε προβληματίζουν, που όσο πιο φανταχτερή επιφάνεια τόσο λιγότερο βάθος έχουν. Με άλλα λόγια, στερεότυπες εικόνες».


...Να υποθέσουμε ότι ο Νεοέλληνας - ο ίδιος εκείνος Νεοέλληνας που ο Κούρτοβικ ξεσκεπάζει - θα δεχτεί παρόμοια επιφοίτηση, κουρασμένος και πτοημένος κάποτε από τους πενιχρούς καρπούς της παρατεταμένης του αλαζονείας;

Αν μη τι άλλο, να το ευχηθούμε."

.
gravatar
Zaphod Says....

Αντιλαμβανομαι το σκεπτικο. Αλλα ο συριζα δεν ειναι ο ηγετης. ΟΚ ειναι φατσα κτλ αλλα ελεγχεται αμεσα απο τα κατω. Οποτε το προβλημα παραμενει τι σκατα πολιτες εχουμε. Οχι οι συριζαιοι, γενικως.

Η νμζεις πως μπορει ο μεσος ψηφοφορος των αλλων κομματων να ειναι "καλυτερος";

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

@ Zaphod
"Οποτε το προβλημα παραμενει τι σκατα πολιτες εχουμε. Οχι οι συριζαιοι, γενικως.

Η νμζεις πως μπορει ο μεσος ψηφοφορος των αλλων κομματων να ειναι "καλυτερος";

Καταλαβαινόμαστε, Zaphod

Σωστό το σχόλιο.
Εξαιρετικό το ερώτημα σου.

"νμζεις πως μπορει ο μεσος ψηφοφορος των αλλων κομματων να ειναι "καλυτερος";

Όχι βέβαια !

Ένα ποσοστό από αντίδραση,
άλλο ένα από από "φόβο",

ένα άλλο με αριστερες καταβολές, ίσως, αλλά που δυσκολεύεται στις υπερβάσεις.

Ένα ικανό ποσοσστό (πόσο;)
που δεν εφυσυχάζει ( δεν λαϊκίζει, δλδ) που δεν αποδέχεται αντιδημοκρατικές και αυταρχικές νόρμες,

Που δεν πιστεύει στην "ελευθερία από":
(ελευθεριότητα, αοριστία, εσχατολογία, έτσι γουστάρω, να ..ούμε και στο αφελές "αυτοί είναι κακοί")

Αλλά πιστεύει στην "ελευθερία πρός":

Λογική και αυθόρμητο, ευθύνη, δίκαιο, δημοκρατία, "ακούω" και μετέχομαι

Που'σπάει" τα δίπολα που εγκλωβίζουν
Πως;

Να μην αποδέχεται τα"στάτους" και την αναπαραγωγή τους.

Να υπερβαίνει το αρχέτυπο ελευθεριακό εγώ του,

Να χειρίζεται το θυμικό του, υπερ του.

Να λαμβάνει υπόψη τους συσχετισμούς των δυνάμεων, όχι για να τους αποδεχτεί,

Αλλά
για να τους αλλάξει, να τους απομειώσει προβάλλοντας προτάσεις που διευρύνουν το εφικτό.

Να εισάγει καινά διαμόνια, χωρίς να μιλά στο όνομα μελλοντικών παραδείσων.

Να γίνεται κοινωνός ιδεών, να αποτελεί κοινωνικό μέλος και δημιουργεί κοινωνία χωρίς να μετατρέπεται να μάζα και όχλο.

Να αποφύγει το "με μένα ή με τον άλλον"

Με τον ευατό μου, γιατί θέλω το χώρο που μου ανήκει, αλλά μέχρις εκεί που δεν τον αποστερώ από τον εγγύς μου.

Φαντάσου ένα κόσμο χωρισμένο σε δυο στρατόπεδα.

Τι μίζερο, τι ανόητο να έχεις δυο μόνο επιλογές στην ζωή σου!!

- Ελευθερία σημαίνει πολλές επιλογές.

- Και η δημοκρατία, επίσης.

Συνεργάζομαι, συμμετέχω, συνδημιουργώ, έτερος εξ ετέρου σοφός.

Επικοινωνώ, δεν κραυγάζω και δεν κατέχω την απολύτη αλήθεια.

υ.γ
Μερικές φορές δεν ποστάρω ή δεν απαντώ σε σχόλια.
Ή δεν μπορώ, ή δεν θέλω ή είμαι αλλού και δεν έχω πρόσβαση.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων., αν απέχω για κάποιο διάστημα :))

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

Συριζαίοι..( και όχι μόνο)

Δημιούργησαν νέα δεδομένα, κινητοποίησαν και μπαστακώθηκαν σωστά στο:
"Δεν πάτε καλά, ως εδώ και μη παρέκει"

Εμείς που τα βλέπουμε αλλιώς θέλουμε κάτι καλύτερο. Σωστό!

Δείξτο μου να το καταλάβω, χωρίς να μου υπόσχεσαι μόνο το

" να φύγουν αυτοί και τότε ΟΛΑ θα αλλάξουν"

Να φύγουν, αυτοί, όλα δεν θα αλλάξουν
Δεν θα λυθούν τα πάντα, ούτε θάρθει ο παράδεισος.

Έν ποσοστό το αντιλαμβάνεται,

Αλλά ένα ικανό ποσοστό ( βάλτο εσύ ) δεν ξέρει τι επιζητά και δεν θέλει να ξέρει.

Εκεί κρινόμαστε.
Στο μεταίχμιο

της επιθυμίας μας δλδ της βουλησιαρχίας

και της ικανότητας μας να αποφύγουμε τον εφυσυχασμό και τις φρούδες ελπίδες.

.
gravatar
ΣΠΙΘΑΣ Says....

Υ.Γ.
Ο μύθος του σίσυφου δεν μου επιτρέπει να ´εχω μνήμη χρυσόψαρου,

Το σύνδρομο "μεμέντο"