Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Greece’s Creditors Matter as Much as Its Voters

Posted on 2:53 μ.μ. by ΣΠΙΘΑΣ


Spare a thought on Sunday for the ordinary Greek voter. These are the people who paid their taxes, weren’t corrupt, didn’t get early retirement as hair stylists, and whose sons and daughters are rioting or emigrating because they’ve no prospect of employment for a decade to come.

There are many such Greeks. They’re the object of a cacophony of warnings that if they support the wrong party on Sunday, they will trigger Europe’s economic implosion, their own, or both. With Spanish and Italian bond yields soaring Thursday, in Spain’s case to an unsustainable 6.95 percent, that isn’t hype. Europe is unprepared for Greece to leave the euro.

In the past few days, Greeks have heard from German Finance Minister Wolfgang Schaeuble that they can expect no relief from austerity. His U.K. counterpart, George Osborne, said Germany may even want Greece to leave the euro, because that would help persuade German taxpayers to rescue more important economies. An interactive online game to create Greek scenarios includes a maze of 57 possible steps that all end badly, if in different ways.

This is bewildering stuff, so it’s more than possible that the outcome of Sunday’s election will spell yet more trouble for Greeks themselves and for the wider European economy. The reason to focus on ordinary Greeks -- neither less virtuous than ordinary Germans and Frenchmen, nor more responsible for the euro’s imbalances -- is to prevent a haze of blame from clouding decisions that the country’s international creditors will have to make after the vote to minimize the fallout. Given the dismal choices on the ballot, how Greece’s creditors behave will matter at least as much as how its citizens vote.

Greece’s parliamentary election, a rerun from an indecisive ballot last month, has become a two-horse race between the conservative New Democracy and the leftist Syriza.

New Democracy is telling Greeks they can either vote for the conservatives, stay in the euro and continue the European Union’s austerity program; or vote for Syriza, default, leave the euro and suffer even more. This is probably true. However, New Democracy got Greece into the mess it’s in, through an orgy of overspending and state-sanctioned corruption. It’s hard to imagine the party driving through the changes that Greece will need to grow again, if left alone.

Syriza’s fiery young leader, Alexis Tsipras, says Greece can junk the austerity program attached to its bailout, and that Europe will go on lending money for a pro-growth stimulus package. As we’ve said before, that’s a fantasy with potentially bad consequences for Greeks, Italians, Spaniards and the global economy as a whole. The best hope is that Tsipras doesn’t believe it himself and would prove a pragmatist once in power.

The result is that the next Greek government will be led either by radicals who have no experience in government, or by a party that has proved itself incapable of reforming Greece’s dysfunctional state. Whichever side wins -- New Democracy would be the less calamitous as it is committed at least in principle to the bailout terms -- the so-called troika that represents Greece’s creditors will have to lead the way to the least disruptive path forward.

By the end of March, Greece had already received 112 billion euros ($140 billion) of aid. But Europe’s leaders and the troika -- the International Monetary Fund, the European Commission and the European Central Bank -- are also partly responsible for the political and economic mess Greece is in. Sunday’s election, for example, wouldn’t be happening, were it not for the decision of EU leaders in November to force then- Prime Minister George Papandreou to call off his planned referendum on Greece’s future in the euro. Publicly humiliated, he resigned days later.

As for the troika’s austerity program, it came in two parts. The first, in May 2010, contained structural reforms Greece was supposed to make, as well as budget cuts. Only the budget cuts materialized; the government failed to implement most reforms. When it came time for a second bailout this year, the terms were almost punitive. Support for the political center, made up of parties that supported this bailout process, disintegrated, fueling the rise of Syriza.

Greece has to undergo more austerity. Greek unit labor costs rose 30 percent from 2000 to 2008, while they fell by 8 percent in Germany. That has to be rolled back. The Greek state bureaucracy is dysfunctional; it has to be rebuilt. Yet to survive more than a few months, any new coalition government in Greece is going to need to negotiate a more achievable austerity program -- and the IMF, at least, recently indicated it is open to that.

The troika should be ready with proposals of its own that are more flexible on timing and more targeted in cutting public- service jobs to improve Greece’s inefficient state, rather than just meeting head counts. In doing so they should try to remember the ordinary Greeks they are stepping in to help, rather than the feckless politicians who have so frustrated efforts to date. This would doubtless take more money, primarily from Greece’s reluctant euro-area partners, including Germany. The alternative is a high stakes roll of the dice on Greek contagion.

 Πηγή: Bloomberg


Στα σχόλια που ακολουθούν στο παραπάνω άρθρο ((σωστό και ισορροπημένο ) είναι φανερό ότι "ενόχλησε" τους φίλους της Ν.Δ.

8 Response to "Greece’s Creditors Matter as Much as Its Voters"

ΣΠΙΘΑΣ Says....

Το άρθρο το αναδημοσίευσε η ΗΜΕΡΗΣΊΑ

"Ας σκεφτούμε λίγο την Κυριακή τους απλούς Έλληνες πολίτες"

παροτρύνουν τους αναγνώστες τους οι συντάκτες του Bloomberg και εξηγούν:

«Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πλήρωσαν τους φόρους τους, δεν ήταν διεφθαρμένοι,

δεν πήραν πρόωρη συνταξιοδότηση σαν κομμωτές και βλέπουν τους γιους και τις κόρες τους να εξεγείρονται ή να μεταναστεύσουν, επειδή δεν έχουν καμία προοπτική απασχόλησης για την επόμενη δεκαετία..."

ο δείμος του πολίτη Says....

Για πρώτη φορά διάβασα άρθρο που χαρακτηρίζει το ΣΥΡΙΖΑ leftist κι όχι radical left (όπως είναι η αυτολεξεί μετάφραση) και μάλλον αυτό δέιχνει πως πείστηκαν στο δίκτυο ότι μιλάμε για ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα κι όχι ένα ριζοσπαστικό...

Μου αρέσει δε που ζητάται να μειωθεί το κόστος εργασίας κατά 38% (επειδή αυξήθηκε 30% στην Ελλάδα και μειώθηκε κατά 8% στη Γερμανία), χωρίς καν να λαμβάνει υπόψη ούτε το ίδιο το κόστος εργασίας σε κοινό νόμισμα ούτε και το όριο φτώχειας και δυνατότητα επιβίωσης με οικονομικούς όρους, λόγω κόστους βασικών αγαθών. Ουσιαστικά αποσιωπά την άλλη όψη του νεοφιλελευθερισμού (τη διατήρηση των τιμών σε υψηλά επίπεδα και τη μη λειτουργία του ανταγωνισμού σε μία μικρή αγορά όπου όλα ανήκουν σε 10 επιχειρήσεις-καρτέλ)

ΣΠΙΘΑΣ Says....

Αναφέρεσαι στην σύνδεση μισθών με την παγκόσμια παραγωγή, Δείμο.

Αυτά τα θεωρούμε δεδομένα, κατά κάποιο τρόπο, ( όχι αποδεκτά ) μα και για την οικονομία της συζήτησης.

Αλλά, επίσης, αυτό αφορά μια ιστορία αιώνων. Προφανώς αυτό δεν έγινε με έναν μεταφυσικό τρόπο. Υπήρχαν και υπάρχουν αιτίες. Αφενός.

Αφετέρου, έχουμε την ελλάδα.

Ας περιοριστούμε στα τελευταία χρόνια προς διευκόλυνση για να μην επιδιώξουμε να αναλύσουμε, σήμερα, τόσων αιώνων ιστορίας.

Πως συνδέσαμε τους μισθούς στην ελλάδα σε σχέση με την παραγωγικότητα, την ανταγωνιστηκότητα ( είμαστε τελευταίοι στην λίστα) με την τεχνολογία;

Τι κάναμε εμείς με όλες εκείνες τις εγχώριες παραμέτρους που ρυθμίζουν και καθορίζουν το ζητούμενο;
(και σε σχέση με τον υπόλοπο κόσμο;)

με την διαφθορά, την δημόσια διοίκηση, την γραφειοκρατία, τον νεποτισμό και με όλες αυτές τις συναφείς διαδικασίες;

Δεν νομίζω ότι το παραπάνω άρθρο είχε ως στόχο να κάνει μια πραγματεία για το ελληνικό εποικοδόμημα και μάλιστα σε σχέση με τα αντίστοιχα των υπολοίπων κρατών της ευρώπης.

Οι αριθμοί είναι εις βάρος μας με τα σημερινά δεδομένα, Δείμο.

Είμαστε στον πάτο σε όλα, αν δεν κάνω λάθος ( διόρθωσε με)

Αυτό δεν αλλάζει την αλήθεια όσων λες, αλλά,

συνιστά μια διαχρονική διαπίστωση και μάλιστα τάχουμε πει πολλάκις.

Μόνο που αυτό δεν μας βοηθά σε τίποτα στην παρούσα φάση, παρά μέχρις ενός σημείου.

* Δηλαδή να το γνωρίζουμε.
Ωραία, το γνωρίζουμε και εμείς και πολλοί ακόμη σε όλο το κόσμο.

Μετά αρχίζει να μιλά η "πολιτική" με τα προβλήματα που είναι άμεσα και μεγάλα,

Έχουμε τον χρόνο και την ευχέρεια να κάνουμε τέτοιες αναλύσεις, που σε τι θα μας βοηθήοσυν, άραγε, επί του παρόντος;

Εκτός αν θέλουμε ΣΗΜΕΡΑ να κάνουμε μια σπουδή στην παγκόσμια οικονομία, να συσχετίσουμε παραγωγικότητες( τι είναι αυτό, ας πούμε ) και προσφορές και να επαναφέρουμε στην τάξη όλο τον πλανήτη.

Η κρίση είναι παγκόσμια, ευρωπαϊκή και επί πλέον ελληνική.

Να μην αποσιωπούμε καθόλου την ελληνική κρίση και μάλιστα τώρα που είμαστε το μάυρο πρόβατο της ευρώπης,

Το δικαίως ή αδίκως είναι και αυτό μέχρις ενός σημείου, Δείμο

ο δείμος του πολίτη Says....

Παραβλέπεις όμως ποιον τελικά συμφέρει να είμαστε πρώτοι πχ στη λίστα... Τον εργαζόμενο;

ΣΠΙΘΑΣ Says....

Φώτης Κουβέλης 2009 Αναφέρομαι στην παθογένεια του ελληνικού κράτους, την διαφθορά,

Πίσω από τη διαφθορά βρίσκεται η σύγκρουση ισχύος και δικαίου,

είτε πρόκειται για το «μαύρο» πολιτικό χρήμα, είτε πρόκειται για τη συναλλαγή της οικονομικής με την πολιτική ελίτ.

Όταν η οικονομική δύναμη και το συμφέρον υποτάσσουν την ευθύνη των εκπροσώπων του λαού να υπερασπίζονται τα συμφέροντά του, τότε η προσπάθεια για μια ισόνομη κοινωνία ναρκοθετείται.

Η αντιμετώπιση της διαπλοκής
δεν είναι θέμα ηθικό, ηθικολογικό
ούτε είναι υπόθεση αδιάφθορων και καταγγελιών.

Η διαφθορά και η αδιαφάνεια αποτελούν κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μέγεθος και η αντιμετώπισή τους πρέπει να προχωρήσει με ρήξεις, τομές και συγκρούσεις.

Η αντιμετώπιση της σοβαρής δημοσιονομικής κρίσης της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί:

- με τη συνέχιση των πελατειακών σχέσεων και εξυπηρετήσεων,
- των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου,
- την ανοχή στη φοροδιαφυγή,
- και την υπόθαλψη του παρασιτικού πλουτισμού
...από τα χρήματα του δημοσίου.

Αναβάθμιση της δημοκρατίας και την ανάπτυξη του κοινωνικού ελέγχου τόσο στους μηχανισμούς της αγοράς όσο και στους μηχανισμούς της εκτελεστικής εξουσίας.

ΣΠΙΘΑΣ Says....

Tο βρίσκω ισορροπημένο και αν δούμε τι γράφουν αρκετές ευρωπαϊκές εφημερίδες, για μας, Hades,

εε..τότε καμμία σύγκριση.!

Hades Says....

Όντως είναι ισορροπημένο. Κυριακή κοντή γιορτή πάντως. Προσωπικά καταλήγω ότι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα θα είναι αυτό που οδηγεί σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση, Σπίθα. Δεν ξέρω τι λες επί τούτου. Διότι συνειδητοποιώ ότι με την Ισπανία έτσι ακριβώς την πάτησαν, δεν περίμεναν τις δεύτερες εκλογές και δεν ήταν προετοιμασμένοι να την τρενάρουν κι άλλο. Πλέον έχω αντιληφθεί ότι τρενάρουν και την Ιταλία. Και δεδομένου ότι έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα, θεωρώ ότι πάσει θυσία δεν πρέπει να σκάσει η βόμβα στα δικά μας χέρια. Έχουμε που'χουμε τραβήξει τα πάντα, ε, όχι να μας μείνει και η στάμπα κι από πάνω.