Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Μια «κουρτίνα» που σκίστηκε ξαφνικά…

Posted on 9:43 μ.μ. by ΣΠΙΘΑΣ

 συνέντευξη του Δημήτρη Ψαρρά

Ο αγώνας κατά του νεοναζισμού και του φασισμού βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, καθώς η δολοφονία του Παύλου Φύσσα –δυστυχώς, «χρειάστηκε» μια δολοφονία– άλλαξε πολλά. Προσπαθήσαμε την προηγούμενη φορά να θυμίσουμε τις ευθύνες και να αποτιμήσουμε την κατάσταση. Σήμερα, εστιαζόμαστε σε ένα ερώτημα κατεπείγον και κρίσιμο: Ποια είναι τα άμεσα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση της εγκληματικής δράσης των νεοναζί, σε ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί η Αριστερά και το αντιφασιστικό κίνημα, ποια είναι τα σωστά και ποια τα λάθος βήματα; Μιλήσαμε, με αυτό το αγωνιώδες ερώτημα, με τρεις ειδικούς: Τον δημοσιογράφο Δημήτρη Ψαρρά, τον κατεξοχήν ειδήμονα και μελετητή της Χρυσής Αυγής· τη δικηγόρο Κλειώ Παπαπαντολέων, αντιπρόεδρο της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η οποία θα μόλις έδωσε στη δημοσιότητα συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής (η ίδια η Κλ. Παπαπαντολέων έχει αντιμετωπίσει επανειλημμένα τους νεοναζί στα δικαστήρια, από εποχής «Περιάνδρου» μέχρι σήμερα)· και τον Fabian Virchow, ειδήμονα σε θέματα νεοναζισμού στην Ευρώπη, καθηγητή Πολιτικής Θεωρίας στο Ντύσελντορφ, επικεφαλής της Ομάδας Μελέτης του Ακροδεξιού Εξτρεμισμού.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ


Μια κρίσιμη στιγμή για το αντιφασιστικό κίνημα
 
Στάση λεωφορείου, Ίσλιγκτον, Βόρειο Λονδίνο. Φωτoγραφία του Paul Misson, από το flickr

Στάση λεωφορείου, Ίσλιγκτον, Βόρειο Λονδίνο.
Φωτoγραφία του Paul Misson, από το flickr

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα προξένησε αναταράξεις σε πολλά επίπεδα: στα ΜΜΕ, στην κοινή γνώμη, την κυβέρνηση κλπ. Πώς αξιολογείς τη νέα κατάσταση;

Δυστυχώς, χρειάστηκε να υπάρχει και Έλληνας μεταξύ των θυμάτων της ναζιστικής βίας για να προκληθούν αυτές οι «αναταράξεις». Τίποτα παρόμοιο δεν συνέβη όταν βλέπαμε τα αλλεπάλληλα ρατσιστικά εγκλήματα, με στόχο μετανάστες, να περνούν στα «ψιλά» του δελτίου ειδήσεων. Ακόμα και έτσι, όμως, νομίζω ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα. Λες και ξαφνικά σκίστηκε η κουρτίνα που προστάτευε τόσα χρόνια τη δράση της ναζιστικής συμμορίας και φάνηκε η πραγματικά εγκληματική της φύση. Όσο κι αν αυτή η διαπίστωση προκαλεί μελαγχολικές σκέψεις για το επίπεδο της δημοκρατίας μας, είναι αλήθεια ότι η έκρηξη του ενδιαφέροντος για τη δράση της Χρυσής Αυγής έχει ήδη προκαλέσει την απόλυτη απομόνωση της οργάνωσης. Για πρώτη φορά εκδηλώνεται τόσο καθολικό το αίτημα αντιμετώπισης της δράσης της και δεν ακούγονται παρά μόνο αδύναμες οι φωνές που επιχειρούν να καλύψουν τα εγκλήματά της πίσω από τις ευθύνες των μνημονιακών κυβερνήσεων, ευθύνες που είναι εντελώς άλλης τάξης και πρέπει κατά κύριο λόγο να αντιμετωπιστούν πολιτικά.  


Σε αυτό το νέο τοπίο, ποιες πιστεύεις ότι είναι οι καίριες κινήσεις που πρέπει να γίνουν από πλευράς του αντιφασιστικού κινήματος και της Αριστεράς;


Η Αριστερά και το αντιφασιστικό κίνημα, από τα πράγματα, δικαιώνονται. Ήταν απελπιστικά μόνοι τόσα χρόνια, όταν επέμεναν ότι η ανοχή στη δράση των ναζιστών και η αδιαφορία μπροστά στη δημιουργία χρυσαυγίτικων θυλάκων στο εσωτερικό του κρατικού μηχανισμού απειλούν την ίδια τη δημοκρατία. Αυτό που επείγει σήμερα είναι να μη φοβηθούμε μπροστά στο αντικειμενικό γεγονός ότι την πρωτοβουλία κινήσεων την έχει η κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός. Πρέπει να μη χάνουμε από το νου μας το γεγονός ότι, όσο μικροκομματικά κι αν είναι τα κίνητρα της κυβέρνησης, στην πραγματικότητα έχει συρθεί σ’ αυτή τη θέση από τη δική μας στάση. Και δεν διαφεύγει από κανενός την προσοχή το γεγονός ότι με τις κινήσεις αυτές η κυβέρνηση ακυρώνει και κονιορτοποιεί, εκ των πραγμάτων, τα δικά της φληναφήματα περί «δύο άκρων», απομονώνοντας τα δικά της στελέχη που επιμένουν στην αναπαραγωγή της παλιάς επιχειρηματολογίας. 

Η Αριστερά, εκτός από το να αναδεικνύει και να καταλογίζει ευθύνες, δεν πρέπει να διστάσει ακόμα και να επικροτήσει κυβερνητικές κινήσεις στην κατεύθυνση της εξάρθρωσης της Χρυσής Αυγής. Το κέρδος θα είναι δικό της. Γιατί κανένας δεν ξεχνάει την πολιτική Μπαλτάκου, τις θεωρίες Λαζαρίδη, τις προσκλήσεις Πολύδωρα. Εκεί που η Αριστερά οφείλει να δείξει άκαμπτη στάση, είναι όταν φανεί ότι η κυβέρνηση κάνει πίσω από τις αρχικές της διακηρύξεις για την οριστική εξάρθρωση της οργάνωσης. 


Μια άποψη που ακούγεται συχνά είναι ότι ματαιοπονούμε, ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, με δεδομένη τη στάση της αστυνομίας και της δικαιοσύνης όλο το προηγούμενο διάστημα, αλλά και τη φύση αυτών των μηχανισμών…


Υπάρχει μια απλουστευτική θεωρία, που διακινείται σε δημοσιογραφικά γραφεία και σε αριστερά «καφενεία», σύμφωνα με την οποία η Χρυσή Αυγή είναι απλώς το «μακρύ χέρι του κράτους». 
Κατά συνέπεια, είναι περιττό να την αντιπαλεύουμε, ενώ και όλες οι έρευνες του αστυνομικού ή του δικαστικού μηχανισμού είναι προσχηματικές. 
Η μηχανιστική αυτή θεώρηση μένει άναυδη μπροστά στις σημερινές εξελίξεις και εξαναγκάζεται εκ των πραγμάτων να καταφύγει σε συνωμοσιολογικές ερμηνείες. 

Ασφαλώς, η διείσδυση της Χρυσής Αυγής στο «βαθύ κράτος» (αστυνομία, στρατό, δικαιοσύνη, Εκκλησία) είναι γεγονός. Όπως γεγονός είναι και η σχέση της με καίριους επιχειρηματικούς κύκλους. Μόνο που αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καθίσουμε αδρανείς και να περιμένουμε αυτούς τους θύλακες να αντιδράσουν. 

Το αντίθετο: είναι σήμερα ευκαιρία να αποκαλυφτούν και να εξαρθρωθούν τα ναζιστικά αυτά παρακλάδια και να παρασυρθούν από το ρεύμα της λαϊκής οργής. Το σημείο αυτό είναι κρίσιμο, ενόψει της προοπτικής μιας εναλλακτικής πολιτικής λύσης στη διακυβέρνηση της χώρας με την εκλογική νίκη της Αριστεράς...

(η συνέχεια) 




No Response to "Μια «κουρτίνα» που σκίστηκε ξαφνικά…"