Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

H σύνθεση της νέας κυβέρνησης

Τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοίνωσε το μεσημέρι της Τρίτης ο νέος υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς. 




Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι ο Γιάννης Δραγασάκης και υπουργός Οικονομικών ο Γιάνης Βαρουφάκης. Υπουργός Άμυνας ανέλαβε ο Π.Καμμένος ενώ για πρόεδρο της Βουλής η κυβέρνηση προτείνει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Στις 17.00 η ορκωμοσία των νέων μελών της κυβέρνησης ενώ αύριο θα γίνει το πρώτο υπουργικό συμβούλιο.

Η σύνθεση της κυβέρνησης έχει ως εξής:

Πρωθυπουργός
Αλέξης Τσίπρας

Αντιπρόεδρος
Γιάννης Δραγασάκης

http://www.avgi.gr/article/5260542/anakoinothike-i-sunthesi-tis-neas-kubernisis-video-

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Europe’s Greek moment and Greece’s European moment


 
Interview with Antonis Liakos

You were just saying that Greece´s moment in Europe is now. Perhaps that sounds self-centred?
Indeed, many will think so. They will say: Greece is a small country; it must adapt itself to Europe. On the other hand, how can we explain the European and global interest in the upcoming Greek elections? A lot of the political debates and academic articles   being published now, regard Greece, and are linking the Greek to the European future.

It is not just about what happens in a small country. It´s about Europe’s future direction. Some say sarcastically, "SYRIZA doesn´t provide answers on how to change Greece, how can it change Europe?" That’s the issue. Greece intends to actively participate in the shaping  of   European perspectives. Something like that has never happened. Greek elections are defined by the dilemmas of today's Europe. They display, from a reverse point of view, just how deeply Greece is involved in the European dilemmas.
 

Would you like to elaborate more on these dilemmas?

 On the 10th of November I attended a speech by Economics Nobel Prize winner Christopher Pissarides, at Harvard University. Pissarides said the recession and unemployment rates in Europe will worsen, because the policy being currently pursued is structurally defective. This policy attacks labour markets via austerity programs, while the issues that should be tackled with concern debt and the politico-economic riddle. Eurozone countries have the same currency, while interest rates and loan agreements vary across them, so that some win, while others lose. Pissarides put great emphasis on the issue of debt, highlighting the Christian term «forgiveness». 
 
This means a generalized and agreed debt cut, and it is in the spirit of SYRIZA's proposal for a European debt relief conference, ensuring of course that no additional debts will be generated. As you see, we are not talking about an eccentric or populist anti-European proposal, but about serious involvement in the solution of the dept issue, Europe´s problem par excellence.
 
This is not a choice though, it´s a necessity...
 
 
 
* Antonis Liakos: (b. 1947) is a professor of Contemporary History and History of Historiography at the University of Athens and managing editor of the journal Historein
 
 

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Τα αρκτικόλεξα "BIIGS"- "BIGS". Η επίδρασή τους στα χρηματοπιστωτικά γεγονότα

Τα αρκτικόλεξα "BIIGS" είναι η συντομογραφία των: Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία. Είναι οι χώρες που δέχτηκαν την μεγαλύτερη πίεση κατά την διάρκεια της κρίσης και συνεχίζουν να υφίστανται τις συνέπειες μιας αδιέξοδης πολιτικής λιτότητας. 

Οι χώρες εξακολουθουν να βρίσκονταν στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής κρίσης, έχουν υποστεί σοβαρή οικονομική ύφεση, κρίση χρέους, παρέμβαση από διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ), ενώ η ανεργία, ιδιαίτερα στους νέους/ες, έχει εκτοξευθεί στα ύψη. 

Οι  Sam Brazys και Niamh Hardiman παρουσιάζουν μια ανάλυση για την αρνητική επίδραση των αρκτικόλεξων,  στις αγορές ομολόγων, από τον τρόπο που τα χρησιμοποιούν και τα παρουσιάζουν η έντυπη δημοσιογραφία και οι διαχειριστές επενδύσεων. Πολλοί οικονομικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν αυτές τις χώρες - "PIGS" -  στους σχολιασμούς τους, σαν ένα ενιαίο, αδιαίρετο "μπλοκ", με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο και από τους διαχειριστές επενδύσεων


[ But analytical categories for interpreting the world are freighted with value-laden assumptions. Classification systems can themselves generate beliefs about the world that have consequences for actors’ expectations, preferences and decision-making.

 As Marion Fourcade asks : "Who would you rather put your money on – the BRICS or the PIGS? The terms (which evocate, respectively, a sturdy material and a filthy porcine) are not irrelevant here: we think and feel through language". 

The unflattering associations of ‘PIGS’ or ‘PIIGS’ were not much improved by Paul Krugman’s preference for the acronym ‘GIPSI’. 

Fourcade concludes that : "the economy is always and everywhere a morality play"   ]


Το συμπέρασμα της μελέτης τους καταλήγει στο γεγονός, ότι οι ετικέτες δεν είναι μόνο ονοματοδοσία, αλλά είναι σήματα που καθοδηγούν τις αντιλήψεις της αγοράς για ευκαιριακό κέρδος, κάτω από συνθήκες αβεβαιότητας.

Πηγή: LSE

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Η Ελλάδα και ο ευρωπαϊκός παραλογισμός


<< Διερωτώνται στην Ευρώπη εάν η Ελλάδα είναι σε θέση να πυροδοτήσει ευρύτερη ευρωπαϊκή κρίση, όπως στο πρόσφατο παρελθόν. Ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Δεν αποσταθεροποιεί η Ελλάδα την Ευρώπη, αλλά οι ευρωπαϊκές επιλογές καταποντίζουν την χώρα μας, όπως και το σύνολο της Ευρωζώνης...>>

Δριμεία κριτική του Κώστα Βεργόπουλου, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VII, απέναντι στις αδιέξοδες και παράλογες, όπως τις χαρακτηρίζει, οικονομικές πολιτικές που συνεχίζει να επιβάλλει η Γερμανία - Μέρκελ, Σόϊμπλε - στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Με άρθρο του που δημοσίευσε στις 26/12/2014

 Huffington Post: "Στην  Ελλάδα δοκιμάζεται η Ευρώπη"  

ασκεί σκληρή κριτική στην λανθασμένη "ευρωπαίκή συνταγή" της λιτότητας και στην κακή διαχείριση της ευρωπαικής κρίσης. 

<< αντιμετώπισε την κρίση όχι ως χρηματοπιστωτική φούσκα, αλλά ως διαρθρωτικό πρόβλημα >>

Καταλήγοντας επισημαίνει ότι: 

"Εάν σήμερα η Ευρώπη βυθίζεται, πρώτος υπεύθυνος για αυτό δεν είναι η κρίση, αλλά οι επιλογές της που οδηγούν σε θλιβερό και μη-βιώσιμο αποτέλεσμα. Και αφού το «πείραμα» στη χώρα μας δεν είναι μόνον ελληνικό, αλλά κυρίως ευρωπαϊκό, τα εξ αυτού συμπεράσματα δεν θα αφορούν μόνον στο μικρό 2,5% της Ευρωζώνης, αλλά επίσης και κυρίως στο σύνολο της."

Πηγή: Huffington Post:

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

WWF: Μη βιώσιμη η ανάπτυξη είτε κοινωνικά είτε οικονομικά


Τη "μαύρη"ανάπτυξη, η οποία δεν είναι βιώσιμη ούτε με οικονομικούς, πόσο μάλλον με κοινωνικούς όρους, καθώς μετατρέπει την Ελλάδα σε ελεύθερο υποδοχέα νέων οικοδομών και εντατικών χρήσεων, ενίοτε με κρατική επιδότηση, "σκοτώνοντας" το πιο σημαντικό συγκριτικό της πλεονέκτημα, το φυσικό περιβάλλον, υπηρετεί η νομοθετική υπερδραστηριότητα της συγκυβέρνησης.

Σε αυτό το συμπέρασμα - προειδοποίηση καταλήγει η ετήσια έκθεση του WWF (Ιούλιος 2013 - Ιούνιος 2014), δέκατη στη σειρά, η οποία αξιολογεί την εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στην Ελλάδα και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.

Όπως υπογράμμισαν σε συνέντευξη Τύπου χθες ο διευθυντής της οργάνωσης Δ. Καραβέλλας και η υπεύθυνη πολιτικής Θ. Νάντσου, σε μια συνοπτική ανασκόπηση της δεκαετίας, η κατεδάφιση της περιβαλλοντικής και χωροταξικής νομοθεσίας, που αποτελούσε ένα ισχνό μεν πλην όμως ζωτικής σημασίας κεκτημένο ξεκίνησε την άνοιξη του 2011 με την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου. 

Τότε άρχισε η αποδόμηση του συστήματος περιβαλλοντικής αδειοδότηση προς διευκόλυνση κάθε λογής επενδυτικού σχεδίου και της νομιμοποίησης αυθαιρέτων, ακόμα και σε περιοχές προστασίας.

Ακολούθησε η αλλοίωση της δασικής νομοθεσία με σκόρπιες τροποποιήσεις σε άσχετα νομοσχέδια, για να αλωθεί ολοκληρωτικά με τον αντιδασικό νόμο που ψηφίστηκε φέτος το καλοκαίρι. Στα σημαντικά πλήγματα που έφερε ο καταιγισμός των νομοθετημάτων προς όφελος της μαύρης ανάπτυξης κατατάσσεται και ο νόμος, πάλι του καλοκαιριού, που ψηφίστηκε σε 48 ώρες και καταργεί το ολοκληρωμένο χωρικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, αλλά και την ασφάλεια δικαίου μέσα από το πλήθος των φωτογραφικών διατάξεων σε άσχετα νομοσχέδια για νομιμοποίηση παρανομιών και διευκόλυνση συγκεκριμένων επενδύσεων.

Η έκθεση εστιάζει και στην περαιτέρω αποδυνάμωση της ήδη υποστελεχωμένης δημόσιας διοίκησης π.χ. δασαρχεία, αλλά και στην κατάργηση της Ειδικής Γραμματείας Περιβάλλοντος και Ενέργειας στο θεσμοθετημένο οργανόγραμμα του ΥΠΕΚΑ. 

Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά, οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, ο μοναδικός μηχανισμός εντοπισμού του περιβαλλοντικού εγκλήματος και επιβολής κυρώσεων, το 2005 αριθμούσε 33 εργαζόμενους, τώρα έχουν μειωθεί στους 23, για να λειτουργήσει στοιχειωδώς καλύπτοντας την επικράτεια απαιτούνται 78 εργαζόμενοι.
 
Η φετινή έκθεση, η οποία αφιερώνεται στη μνήμη του Λεωνίδα Λουλούδη, του "ασυμβίβαστου πρωτεργάτη της πολιτικής οικολογίας", φέρνει στο φως ανησυχητικά δεδομένα. Η χημική κατάσταση των νερών είναι σε πολλές περιοχές κακή λόγω βαριάς ρύπανσης και το χειρότερο: η χημική κατάσταση για 373 και η οικολογική κατάσταση για 159 υδάτινα σώματα αναφέρεται ως άγνωστη... ( συνεχίζεται)
 

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Η επάνοδος της Διαιτησίας...

Μετά την αρνητική ή αδιάφορη από λίγους επιστήμονες και επιφυλακτική εκ μέρους του συνδικαλιστικού κινήματος υποδοχή της απόφασης 2307/14 της Ολομέλειας του ΣτΕ (που επανέφερε τη διαιτησία στη διαδικασία σύναψης ΣΣΕ), αισιοδοξία προκαλεί η διαιτητική απόφαση που εξέδωσε ο Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας για τους όρους αμοιβής και εργασίας των τεχνικών που εργάζονται στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αττικής. 

Ωστόσο, η ύπαρξη διαφορετικών αξιολογήσεων, αναδεικνύει ως επιτακτική την ανάγκη για την ορθή αποτίμηση των δυνατοτήτων που έχουν τα συνδικάτα, στις σημερινές συνθήκες, για την αξιοποίηση της διαιτησίας.

Αποδείχθηκε ότι η κατάργηση της Διαιτησίας μετά τον Φεβρουάριο του 2012 είχε ως αποτέλεσμα είτε να μην καταρτίζονται ΣΣΕ είτε να έχουν ως μόνο περιεχόμενο τη μείωση αποδοχών και την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων. 

Μαζί με αυτήν, στην πράξη καταργήθηκαν και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις...(συνεχίζεται)

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Μικρή και μεγάλη ΔΕΗ και το κόστος για τον νησιώτη

 

Νεκτάριος Σαντορινιός / Νίκος Τσακίρης 

Νομίζουμε πως πρέπει να δούμε σε απόλυτους αριθμούς τι σημαίνει η πώληση της "μικρής ΔΕΗ", στην οποία θα δοθούν λιγνιτικές μονάδες παραγωγής και υδροηλεκτρικές μονάδες παραγωγής ρεύματος. Η πώληση της "μικρής ΔΕΗ" σημαίνει το 30% της υπάρχουσας ΔΕΗ. Η παραγωγή ρεύματος στην Ελλάδα γίνεται με τα παρακάτω καύσιμα: λιγνίτης, υδροηλεκτρικά εργοστάσια (νερό), φυσικό αέριο, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και, για τη νησιωτική Ελλάδα, πετρέλαιο.

Στην Ελλάδα σήμερα έχουμε ενιαίο τιμολόγιο και αυτό είναι φυσικό διότι η εταιρεία είναι μία και βγάζει τον μέσο όρο κόστος παραγωγής της κιλοβατώρας.

Σήμερα μία κιλοβατώρα έχει μέσο κόστος παραγωγής απ' όλα τα καύσιμα 7 λεπτά και πληρώνουμε και 4 λεπτά για τα διάφορα (μεταφορά, δίκτυα μεταφοράς, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). 

Δηλαδή ο μέσος όρος κόστους παραγωγής ανά κιλοβατώρα είναι 11 λεπτά, που αποτελεί και την τιμή στο τιμολόγιο της ΔΕΗ για καταναλώσεις από 1.000-2.000 κιλοβατώρες, που είναι η κατανάλωση ενός διμήνου του μέσου νοικοκυριού.

Ας δούμε τι κοστίζει κάθε κιλοβατώρα ανά καύσιμη ύλη:

ΛΙΓΝΙΤΗΣ: Μέσος όρος (διότι εξαρτάται από την τεχνολογία του κάθε εργοστασίου) στις λιγνιτικές μονάδες ανά κιλοβατώρα είναι 4 λεπτά και καλύπτει περίπου το 50% της εγχώριας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ: Μέσος όρος στις μονάδες φυσικού αερίου είναι 8-10 λεπτά η κιλοβατώρα και καλύπτει το 17%-20% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

ΥΔΡΟΗΛΕΚΤΡΙΚΗ: Μέσος όρος σχεδόν μηδενικό κόστος και αποτελεί περίπου το 10% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

ΑΠΕ: Δεδομένου ότι έχουν μεγάλο κόστος λόγω εγκατάστασης, άρα και απόσβεσης, κατά μέσο όρο η αγορά της ενέργειας υπολογίζεται στα 17 λεπτά από τους παραγωγούς. Άλλωστε το κόστος αγοράς της ενέργειας αυτής επιβαρύνει ξεχωριστά τους καταναλωτές μέσα από τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Καλύπτει περίπου το 6% της παραγωγής.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ - ΜΑΖΟΥΤ: Το καύσιμο που χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο η νησιωτική Ελλάδα. Και εδώ δεν υπάρχουν μέσες τιμές διότι εξαρτάται από το κάθε νησί και καλύπτει περίπου το 10% της παραγωγής ενέργειας.
 
Παράδειγμα Κω: Κατά μέσο όρο το κόστος παραγωγής μίας κιλοβατώρας είναι περίπου 19 λεπτά. Το κόστος αυτό είναι από τα μικρότερα στα νησιά, δεδομένου ότι το εργοστάσιο είναι σχετικά νέας τεχνολογίας.
 
Παράδειγμα Σίφνου: Κατά μέσο όρο το κόστος παραγωγής μίας κιλοβατώρας αγγίζει τα 39 λεπτά και είναι το πιο ακριβό απ' όλα τα εργοστάσια των νησιών στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
 
Παράδειγμα Ρόδου: Κατά μέσο όρο το κόστος παραγωγής μίας κιλοβατώρας αγγίζει τα 35 λεπτά, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος της ενέργειας παράγεται από ενεργοβόρες μονάδες.

Τα παραπάνω στοιχεία αναδεικνύουν σειρά από σημαντικά ζητήματα, όπως:
 
Α) Πώς είναι δυνατόν να πουληθεί το 30% της ΔΕΗ και σε αυτό να συμπεριλαμβάνονται μόνο τα εργοστάσια λιγνίτη και υδροηλεκτρικά (που σημαίνει ότι σε αυτά τα δύο τα ποσοστά θα φτάνουν το 45%-50% αφού αναφέρονται επί του συνόλου της ΔΕΗ), τα οποία έχουν το μικρότερο κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, από 0-4 λεπτά την κιλοβατώρα, και θα συνεχίσει να έχει το ίδιο κόστος το ηλεκτρικό ρεύμα;
 
Β) Θα είναι πιο φτηνό το ρεύμα στη "μικρή ΔΕΗ" αφού το κόστος παραγωγής είναι πολύ μικρό ή θα δώσουν ένα μικρό δώρο στους κολλητούς τους;
 
Γ) Αφού θα λείψουν περίπου το 50% των εργοστασίων...( συνεχίζεται )

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/3270594/mikri-kai-megali-dei-kai-to-kostos-gia-ton-nisioti

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Iδιωτικοποίηση του νερού: ένα μοντέλο ξεπερασμένο και προβληματικό

"Αυτό που επιχειρείται σήμερα στην Ελλάδα 
δοκιμάστηκε σε χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά

...και απέτυχε."

 4C 
 Συνέντευξη με τον Δημήτρη Ζήκο

" Η πλήρης ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ αποτελεί ένα ξεχωριστό μέτωπο, στον γενικότερο καταιγισμό εκποίησης δημόσιου πλούτου, δημόσιων αγαθών και επιχειρήσεων, καθώς ανακινεί ζητήματα οικονομικά, οικολογικά, πολιτισμικά, ποιότητας ζωής. 

Για όλα αυτά συζητήσαμε με τον Δημήτρη Ζήκο, ειδικό σε ζητήματα υδάτινων πόρων. Γεννημένος το 1974 στην Αθήνα, ο Δ. Ζήκος σπούδασε στατιστική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, ενώ η διατριβή του, στο Πάντειο, μελετάει συγκριτικά τη διαχείριση του νερού στην Αθήνα, το Λονδίνο και τη Φραγκφούρτη.... "


...............

 ΕΝΘΕΜΑΤΑ

... "  Έχουμε ακούσει συχνά να γίνεται λόγος για την «υδατική κρίση». Ποια είναι η πραγματικότητα στην οποία αναφέρεται μια τέτοια διατύπωση;

Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει μια σπανιότητα του συγκεκριμένου πόρου, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να στερείται την πρόσβαση στο νερό. Βέβαια, αυτό αφορά κυρίως τις χώρες του «Τρίτου Κόσμου». 

Στην Ευρώπη είχε λυθεί σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον εδώ και μισό αιώνα, όσον αφορά την ποσότητα αλλά και την ποιότητα. Ωστόσο, και περιοχές της Ευρώπης συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα διαθεσιμότητας νερού.  

Τα αίτια δεν είναι τόσο φυσικά (λ.χ. η κλιματική αλλαγή), αλλά ανάγονται κυρίως στην αλλαγή οικονομικών δομών. 

Το βλέπουμε, πολύ έντονα, σε νοτιοευρωπαϊκές χώρες, και στην Ελλάδα, όπου παραδοσιακές καλλιέργειες υποκαταστάθηκαν με άλλες, πολύ πιο υδροβόρες. Το ίδιο ισχύει και με την κτηνοτροφία. 

Αλλά ο σημαντικότερος παράγοντας είναι ο τουρισμός. Για παράδειγμα, ένα νησί 10.000 κατοίκων δέχεται 100.000 επισκέπτες το καλοκαίρι. Όχι μόνο όλοι αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται πολύ περισσότερο νερό, αλλά, κυρίως, το νησί χρειάζεται υποδομές για να εξυπηρετεί 100.000 επισκέπτες (δίκτυο, αποχέτευση, διαθεσιμότητα, επεξεργασία του νερού). Αυτό συνεπάγεται ένα τεράστιο οικονομικό κόστος για υποδομές αχρείαστες όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Έτσι, μεγάλο μέρος δημοτικών ή δημόσιων χρημάτων θα δοθεί για να φτιαχτούν υπόνομοι γι’ αυτά τα 10.000 άτομα, αντί να επενδυθεί σε σχολεία, κέντρα υγείας, εξορθολογισμένη γεωργία κ.ο.κ.  

Με δυο λόγια, κρίση υδατική υπάρχει, όμως είναι ανθρωπογενής, και όχι φυσική.

ΕΡ: Και όσον αφορά τους «πολέμους για το νερό», κάτι που επίσης έχουμε ακούσει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια;

Ο δημόσιος λόγος σχετικά με τους πολέμους «του νερού» έχει αναπτυχθεί από τη δεκαετία του 1990 — και μάλιστα μαζί με τη ρητορική για τη σωστή τιμολόγηση του νερού, την ιδιωτικοποίηση, την απαξίωση δημόσιων επιχειρήσεων. 

Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, το Blue Gold, με βασική ιδέα ότι το νερό είναι το πετρέλαιο του μέλλοντος, για το οποίο θα γίνονται οι πόλεμοι, καθώς και σχετικές δηλώσεις του Κόφφι Ανάν, δημοσιεύματα των Νew York Times κ.ο.κ.

Μια σειρά έγκυρες μελέτες αμφισβητούν αυτό τον λόγο σε δύο επίπεδα. ...  "



........


... " Αυτά που λέγονται για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΥΑΘ ακολουθούν μια λογική ξεπερασμένη στον ευρωπαϊκό χώρο, μια συζήτηση που γινόταν στην Αγγλία τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στην υπόλοιπη Ευρώπη στα τέλη του 1990. 

Αυτό που επιχειρείται σήμερα στην Ελλάδα δοκιμάστηκε σε χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά και απέτυχε. Στην Ευρώπη τουλάχιστον το 70% των εταιρειών ύδρευσης είναι ή δημόσιες ή δημοτικές. 

Δεν ισχύει λοιπόν ότι είμαστε η «τελευταία σοβιετική δημοκρατία»…



Τι μας δείχνει, στο ζήτημα αυτό, η διεθνής εμπειρία;


Θα σταθώ σε δύο περιπτώσεις που μας προσφέρουν δύο διαφορετικές προοπτικές: το Παρίσι και το Βερολίνο. 

Στο Παρίσι, η Veolia και η Suez, δύο από τις μεγαλύτερες εταιρείες παγκοσμίως στη διαχείριση δικτύων ύδρευσης, ανέλαβαν τη διαχείριση του νερού το 1985. Το 2008, ο δήμος έλαβε, με μάλλον ψυχρά οικονομικά κριτήρια, την απόφαση να μην ανανεώσει τη σύμβαση και το 2010 δημιούργησε μια δημοτική εταιρεία.  

Η απόφαση δεν οφειλόταν σε πίεση των πολιτών ή σκάνδαλα, αλλά σε δύο μεγάλα προβλήματα. 

Πρώτον, δεν υπήρχε διαφάνεια στις αποφάσεις διαχείρισης του νερού, γιατί ο ιδιώτης δεν έχει καμιά υποχρέωση να ενημερώνει τον δήμο — και αυτό έχει σημασία σε έναν τόσο ευαίσθητο πόρο, όταν θέλεις λ.χ. να εφαρμόσεις πολιτικές προστασίας. 

Δεύτερον, ο δήμος πλήρωνε πολλά, χωρίς κανένα όφελος

Με τη νέα δημοτική επιχείρηση υπήρξε εξοικονόμηση 15% όσον αφορά τον πόρο, κέρδος από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας και ταυτόχρονα μείωση των τιμολογίων κατά 8%.

Στο Βερολίνο το 1999 ιδιωτικοποιήθηκε μερικώς η επιχείρηση ύδρευσης. Την ανέλαβαν δύο μεγάλοι «παίκτες» στην αγορά του νερού, η Veolia και η RWE. 

Η συμφωνία προέβλεπε ότι για τέσσερα χρόνια δεν θα γίνονταν αυξήσεις. Μετά άρχισε μια ραγδαία αύξηση της τιμής του νερού, μειώθηκαν οι θέσεις εργασίας, στο πλαίσιο του «εξορθολογισμού» της εταιρείας. 

Σε μια δεκαετία οι δύο μεγάλοι παίκτες έκαναν απόσβεση, και ο δήμος, ενώ κέρδιζε πάνω από 100 εκατομμύρια το 1997, το 2002 έπρεπε να πληρώνει 10 εκατομμύρια

Το ενδιαφέρον, που έζησα από κοντά, είναι η συνέχεια.  

Το 2008 περίπου άρχισε η συλλογή υπογραφών για να γίνει δημοψήφισμα, με αίτημα να δημοσιοποιηθούν πλήρως οι λεπτομέρειες της συμφωνίας ιδιωτικοποίησης, που ήταν ασαφής. Ο δήμος ακολούθησε παρελκυστική πολιτική, λ.χ. δημοσιοποιώντας κάποια στοιχεία και τρενάροντας το δημοψήφισμα. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; 

Πρώτα η RWE και μετά η Veolia, πριν ακόμα γίνει το δημοψήφισμα, ανακοίνωσαν ότι αποχωρούν! Και έτσι αποφασίστηκε η επαναδημοτικοποίηση.

Είναι ειρωνικό ότι η τρόικα, με κυρίαρχη τη Γερμανία, πιέζει την Ελλάδα για ιδιωτικοποιήσεις, τη στιγμή που στην ίδια τη Γερμανία η συντριπτική πλειοψηφία των εταιρειών ύδρευσης παραμένουν δημοτικές, ενώ ακόμα και οι λίγοι πειραματισμοί ιδιωτικοποίησης (με πιο σημαντικό το Βερολίνο) απέτυχαν και το νερό επανέρχεται σε δημόσιο έλεγχο.


Ωστόσο, στην Αγγλία παραμένει ιδιωτικοποιημένο…


Έχει μεγάλο ενδιαφέρον: η Αγγλία είναι η μοναδική ευρωπαϊκή περίπτωση που προχώρησε σε πλήρη ιδιωτικοποίηση, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. 

Έπειτα λοιπόν από μια εικοσαετία, από πλευράς παραγωγικότητας, με αυστηρά οικονομικά κριτήρια, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας (όπου η ύδρευση παραμένει στο δημόσιο), ενώ οι τιμές στη Σκωτία είναι πολύ χαμηλότερες


Η εμπειρία της Αγγλίας καταρρίπτει δύο μύθους...
( συνεχίζεται )


Όλο το κείμενο 

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Γιατί διαλύεται και πωλείται η ΔΕΗ


Ας αναλογιστούμε ότι ο Ομιλος ΔΕΗ είναι τεράστιο μέγεθος για την οικονομία και την παραγωγική βάση της χώρας μας. 

Είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία παρά τα προβλήματα που της έχουν δημιουργήσει και τα πλήγματα που της έχουν επιφέρει 

Ολοι οι καταναλωτές έχουν βιώσει τις πολύ μεγάλες αυξήσεις των τιμών της ηλεκτρικής ενέργειας, πλήγμα για την κοινωνία, την οικονομία και την ανταγωνιστικότητα. Ωστόσο κάποιοι όμιλοι κέρδισαν. Οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ αντιστέκονται στα καταστροφικά σχέδια της κυβέρνησης  

Ολοι οι καταναλωτές έχουν βιώσει τις πολύ μεγάλες αυξήσεις των τιμών της ηλεκτρικής ενέργειας, πλήγμα για την κοινωνία, την οικονομία και την ανταγωνιστικότητα. Ωστόσο κάποιοι όμιλοι κέρδισαν

Οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ αντιστέκονται στα καταστροφικά σχέδια της κυβέρνησης Ας δούμε τα γεγονότα:
 
1 ΠΩΛΕΙΤΑΙ Ο ΑΔΜΗΕ (το 66% του μετοχικού κεφαλαίου), εταιρεία 100% θυγατρική της ΔΕΗ, η οποία κατέχει, αναπτύσσει και λειτουργεί το Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας: 

- Γραμμές Υψηλής και Υπερυψηλής Τάσης (11.000 χλμ. μήκους), 
- Κέντρα Υπερυψηλής Τάσης, 
-Κέντρο Κατανομής Φορτίου, εγκαταστάσεις συντηρήσεων και κατασκευών κ.λπ.

Πρόκειται για εθνική υποδομή μείζονος σημασίας, και περιουσιακό στοιχείο της ΔΕΗ ανεκτίμητης αξίας

Ως φυσικά μονοπώλια τα δίκτυα αποτελούν τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία (assets) των επιχειρήσεων ηλεκτρισμού.

Με οικονομικούς όρους η αξία του ελληνικού δικτύου μεταφοράς είναι τεράστια. Μόνο η αναπόσβεστη αξία του (netbook value) στις 31.12.2012 ανερχόταν στα 1,545 δισ. ευρώ. 

Η δε αξία αντικατάστασης είναι πολλαπλάσια. Και βέβαια δεν πρέπει να παραλειφθεί η αξία «άυλων» στοιχείων όπως η υψηλότατης στάθμης, με διεθνή στάνταρντς, τεχνογνωσία, οργάνωση και εμπειρία.

Η απόσπαση του ΑΔΜΗΕ από τη ΔΕΗ, και μάλιστα με όρους απολύτως ασύμφορους (με επιεικέστατο χαρακτηρισμό) θα αποτελέσει καίριο πλήγμα για τον Ομιλο ΔΕΗ.

Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί στα σοβαρά ούτε για λόγους δημοσιονομικούς, με δεδομένη την αξία και τη σημασία του Συστήματος Μεταφοράς, η δε παρουσία του όποιου ιδιώτη δεν πρόκειται να συμβάλει, το αντίθετο μάλιστα, στη μείωση της τιμής της KWH: το κόστος μεταφοράς ανέρχεται μόλις στο 4% του συνολικού. 

Εξάλλου ο βασικός παράγοντας διαμόρφωσής του είναι το κόστος κεφαλαίου, πράγμα που σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο οιοσδήποτε ιδιώτης επιδιώκει ανάκτηση των επενδυόμενων κεφαλαίων σε πολύ μικρότερο χρόνο απ' ό,τι μέχρι σήμερα η ΔΕΗ, συνεπάγεται αύξησή του.
 

2 ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ «ΜΙΚΡΗΣ ΔΕΗ» και πώλησή της στους ιδιώτες κατά 100%, με απόσπαση από τη ΔΕΗ του 30% των καθετοποιημένων δραστηριοτήτων της: 

- λιγνιτωρυχεία 
- σταθμοί παραγωγής
- εμπορία (πελάτες).

Πρόκειται για εξαιρετικά μεγάλης έκτασης επέμβαση στη δομή και λειτουργία της ΔΕΗ. Τα διακυβεύματα είναι τεράστια. 

Το ελάχιστο που θα περίμενε η ελληνική κοινωνία είναι μια επιστημονικά τεκμηριωμένη μελέτη για τις επιπτώσεις και τις προοπτικές. Αντί γι' αυτό αιτιολογική βάση είναι γενικότητες και θέσφατα του τύπου «ανάγκη ιδιωτικοποιήσεων» και «λειτουργία του ανταγωνισμού».

Στο πλαίσιο του παρόντος περιοριζόμαστε να αναφέρουμε κάποιες από τις ανησυχίες και προβληματισμούς των αρμόδιων στελεχών της ΔΕΗ, τα οποία βέβαια ουδέποτε κλήθηκαν να διατυπώσουν τις απόψεις τους.

Η διάσπαση της συνεκτικής, μεταλλευτικά, ενότητας της περιοχής Πτολεμαΐδας - Αμυνταίου θα προκαλέσει αξεπέραστα λειτουργικά προβλήματα με σοβαρότατες οικονομικές επιπτώσεις.

Διαγράφονται σοβαρότατοι κίνδυνοι υπολειτουργίας ή μη εκμετάλλευσης σημαντικών λιγνιτικών κοιτασμάτων (Αμύνταιο - Κομνηνά κ.λπ.) και απαξίωσης πανάκριβου πάγιου εξοπλισμού ορυχείων, ικανού να λειτουργήσει για δεκαετίες.

Χαρίζεται η πλέον σύγχρονη και σκανδαλωδώς ακριβοπληρωμένη λιγινιτική Μονάδα της Φλώρινας (ΑΗΣ Μελίτης) με όλη την πανάκριβη υφιστάμενη υποδομή για ανέγερση και δεύτερης Μονάδας. Πόσο θα αποτιμηθούν αυτά;

Ακυρώνονται οι υφιστάμενες δυνατότητες συνεργειών και οικονομικών κλίμακας, στην εκμετάλλευση των Σταθμών και των Ορυχείων με σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις.

Παραδίδονται σε ιδιώτες Υδροηλεκτρικοί Σταθμοί, οι οποίοι εκτός των άλλων, συνιστούν υποδομές πολλαπλού σκοπού, δηλαδή κατ' εξοχήν δημοσίου συμφέροντος (ύδρευση - άρδευση - παραγωγή ηλεκτρισμού).

Ας αναλογιστούμε ότι το 1975 η Πολιτεία, πολιτευόμενη για το δημόσιο συμφέρον, προκειμένου να επιτευχθούν συνέργειες και οικονομίες κλίμακας, ενέταξε τα ιδιωτικά ορυχεία της ΛΙΠΤΟΛ στη ΔΕΗ, πράγμα που έδωσε τεράστια ώθηση στην εκμετάλλευση των λιγνιτικών κοιτασμάτων της Δυτ. Μακεδονίας και συνακόλουθα στην παραγωγή Η.Ε.
 

3 ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΣΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΕΠΕΝΔΥΤΗ το 17% του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ, που θα απομείνει μετά την απόσχιση της «Μικρής ΔΕΗ» με ταυτόχρονη παραχώρηση του management.

Τα ανωτέρω συνιστούν «κοσμογονικές» αλλαγές στον τομέα του ηλεκτρισμού στη χώρα μας. Πέραν των επιπτώσεων που ήδη αναφέρθηκαν, συνεπάγονται την ουσιαστική απόσυρση του Δημοσίου απ' αυτόν τον καίριας σημασίας για την οικονομία και την κοινωνία τομέα, και αποστερούν από την πολιτεία ένα πολύτιμο εργαλείο άσκησης κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής, όπως είναι ο Ομιλος ΔΕΗ.

Ας αναλογιστούμε εν προκειμένω ότι ο Ομιλος ΔΕΗ είναι τεράστιο μέγεθος για την οικονομία και την παραγωγική βάση της χώρας μας. Είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία,  

και παρά τα προβλήματα που της έχουν δημιουργήσει και τα πλήγματα που της έχουν επιφέρει οι ασκηθείσες την τελευταία τουλάχιστον 20ετία πολιτικές, σε όλα τα πεδία δραστηριότητάς της, παραμένει ο μεγαλύτερος επενδυτικός φορέας, στήριγμα της παραγωγής και της εν γένει οικονομικής δραστηριότητας.


Ανταγωνισμός: μύθοι και πραγματικότητα


Υποτίθεται ότι η «τμηματοποίηση» της παραγωγικής βάσης της ΔΕΗ και η πώλησή της στο ιδιωτικό κεφάλαιο, όπως περιγράφηκε, θα αυξήσει τον αριθμό των «ισχυρών παικτών» της αγοράς και θα τονώσει τον ανταγωνισμό.

Ποια σχέση έχουν αυτά με την πραγματικότητα; Και το κυριότερο, θα οδηγήσουν σε μείωση του κόστους παραγωγής της ηλεκτρικής ενέργειας που είναι και το κατ' εξοχήν ζητούμενο, ιδιαίτερα για τη χειμαζόμενη ελληνική οικονομία και την κοινωνία, που υποφέρει;

Θεμελιώδης αιτιολογική βάση της οδηγίας της Ε.Ε. για την απελευθέρωση της αγοράς είναι «να απολαμβάνουν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες το αγαθό της ηλεκτρικής ενέργειας με τη μέγιστη ποιότητα και το ελάχιστο κόστος». 

Ωστόσο η πραγματικότητα, έπειτα από περίπου 15 χρόνια, κάθε άλλο παρά δικαίωσε αυτές τις προσδοκίες.

Δεν έχει υπάρξει περίπτωση μείωσης των τιμών ούτε και στις χώρες της Ε.Ε., στις οποίες οι συνθήκες είναι οι πλέον ευνοϊκές για τη λειτουργία της αγοράς, όπως μεγάλες καταναλώσεις, ύπαρξη πολλών διασυνδέσεων με γειτονικές χώρες και συνεπώς πρόσβαση σε μεγάλα κέντρα και επιχειρήσεις παραγωγής και εμπορίας κ.λπ.

Λόγω των ιδιαιτεροτήτων του προϊόντος του ηλεκτρισμού, όπως 

αδυναμία αποθήκευσης, 

υψηλές διακυμάνσεις τιμών,

μικρή ελαστικότητα της ζήτησης, 

 δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ο ανταγωνισμός και είναι αναπόφευκτη η δημιουργία ολιγοπωλιακών καταστάσεων. 

Πράγματι στην Ε.Ε. επτά (7) επιχειρήσεις ελέγχουν πάνω από τα 2/3 της ηλεκτρικής ενέργειας (βλ. σχετικά άρθρο του μηχανικού της ΔΕΗ κ. Ξ. Μιχαηλίδη στην «Ε» στις 6.4.2014).
 

Οι συνέπειες


Στη χώρα μας οι ανωτέρω αρνητικές συνέπειες εκδηλώνονται ακόμη πιο έντονα. 

Ολοι οι καταναλωτές έχουν βιώσει τις πολύ μεγάλες αυξήσεις των τιμών της Η.Ε., πλήγμα για την κοινωνία, την οικονομία και την ανταγωνιστικότητα.  

Ωστόσο κάποιοι όμιλοι κέρδισαν. 

Οπως αναφέρει σε άρθρο του ο καθ. Π. Ευθύμογλου, αντιπρόεδρος της ΔΕΗ τη διετία 2007-2009, στην Ελλάδα εξαιτίας της θέσης της και της απόστασής της από τα μεγάλα κέντρα παραγωγής και κατανάλωσης Η.Ε., σε συνδυασμό με το μικρό μέγεθος της εγχώριας αγοράς, δεν είναι δυνατό να αναπτυχθούν μηχανισμοί και δυνάμεις προσφοράς και ζήτησης, ώστε να υπάρξει ολοκληρωμένη λειτουργία της αγοράς και του ανταγωνισμού.

Εξάλλου, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνουν οι Δ. Παπαμαντέλος, διοικητής της ΔΕΗ από το 1981 μέχρι το 1985, και

Κ. Γιωτόπουλος, τ. γενικός διευθυντής Οικονομικού της ΔΕΗ τη 10ετία του 1980, 

σε άρθρο τους στην «Ε» στις 16/3/2014, καθοριστικοί παράγοντες στο κόστος παραγωγής του ηλεκτρισμού είναι το κόστος καυσίμου και το κόστος κεφαλαίου, ενώ η συμμετοχή του κόστους εργασίας είναι πολύ μικρή.


* Αυτό εξηγεί τη μεγάλη αύξηση 
του κόστους παραγωγής Η.Ε. τα τελευταία χρόνια,

καθώς η συμμετοχή της λιγνιτικής παραγωγής περιορίστηκε από το 78% στο 48%, με αντίστοιχη άνοδο της παραγωγής από φυσικό αέριο, το κόστος της οποίας είναι περίπου διπλάσιο της λιγνιτικής, 

καθώς και από τις ΑΠΕ με τις γνωστές εξωφρενικές τιμές. 

Κι αυτό παρά τις μεγάλες μειώσεις των μισθολογικών δαπανών της τάξης του 40% σε σχέση με το 2009.

Σε ό,τι αφορά στο κόστος κεφαλαίου, μια επιχείρηση σαν τη ΔΕΗ, ακόμη και με τη μορφή Α.Ε. σε συνθήκες -αθέμιτου- ανταγωνισμού, αποδέχεται να ανακτά τα κεφάλαια που επενδύει στα έργα της, ως λογική απόδοση, σε 25 χρόνια. Αυτό συνεπάγεται μείωση των αποσβέσεων με ανάλογες ευεργετικές επιπτώσεις στο κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας.

Είναι δεδομένο ότι κανένας ιδιωτικός φορέας δεν επενδύει με προοπτική ανάκτησης των κεφαλαίων του πλέον των 10-12 ετών στην καλύτερη περίπτωση.



Γιατί λοιπόν προωθούνται αυτά τα σχέδια;

 
Η διαρκής αύξηση της ζήτησης Η.Ε. μέχρι και το 2009 προκάλεσε ένα επενδυτικό κύμα με ανάπτυξη μονάδων παραγωγής Η.Ε. από ιδιώτες με καύσιμο φυσικό αέριο. Η προτίμηση στο φυσικό αέριο οφείλεται στο χαμηλό σχετικά κόστος επένδυσης (3-4 φορές μικρότερο του λιγνίτη). 

Αν και η προσφορά μετά βίας κάλυπτε τη ζήτηση, την ίδια περίοδο, η ΔΕΗ, με διάφορες παρεμβάσεις και μεθοδεύσεις εμποδιζόταν να κατασκευάσει δικές της μονάδες, ακόμη και να αντικαταστήσει παλιές χωρίς να προσθέσει νέα ισχύ.

Η ύφεση ωστόσο που ακολούθησε με τη μεγάλη μείωση της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, σε συνδυασμό με τη ραγδαία εισαγωγή των ΑΠΕ, έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση πλήρους ανισορροπίας μεταξύ προσφοράς και ζήτησης.

Η παραγωγική ικανότητα (ισχύς) των συμβατικών Μονάδων ΔΕΗ και ιδιωτών ανέρχεται σήμερα σε 13.074 MW. Σ' αυτή πρέπει να προστεθεί και η επικείμενη να ενταχθεί Μονάδα Φ.Α. στη Μεγαλόπολη ισχύος 800 MW , και η ισχύς των ΑΠΕ η οποία ανέρχεται σε 4.390 MW (2.380 MW Φ/Β και 1.500 MW αιολικά). Στον αντίποδα η μέση ζήτηση ανέρχεται στα 6.000 MW, με αιχμή (μικρές περιόδους του έτους) τα 9.150 MW.


Εύλογα τίθεται το ερώτημα: 
πώς επιβιώνουν οι παραγωγοί, ιδιαίτερα οι ιδιώτες, σε αυτές τις συνθήκες;

Η απάντηση βρίσκεται στα ειδικά μέτρα- στρεβλώσεις της αγοράς σε βάρος της ΔΕΗ και των καταναλωτών - τα οποία έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα. Αυτά είναι γνωστά σε όλους όσοι ασχολούνται με τον Τομέα,

 ομολογήθηκαν δε με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο από τον πρόεδρο της ΡΑΕ κ. Βασιλάκο σε άρθρο του στο «Βήμα» στις 7/4/2014.
 

Στρεβλώσεις

Στο πλαίσιο του παρόντος περιοριζόμαστε να αναφέρουμε τις δύο βασικότερες στρεβλώσεις: τα Πιστοποιητικά Διαθεσιμότητας Ισχύος (ΑΔΙ) και το Μηχανισμό Ανάκτησης Μεταβλητού Κόστους (ΜΑΜΚ).

Με το μηχανισμό των ΑΔΙ κάθε παραγωγός αποζημιώνεται από τους προμηθευτές Η.Ε. με ένα πάγιο ποσό το χρόνο για κάθε Μονάδα παραγωγής που κατέχει, ανεξάρτητα εάν η Μονάδα αυτή παράγει ή όχι.

Το ποσό αυτό είναι σήμερα 56.000 ευρώ ανά εγκατεστημένο MW, και σε κάποιες περιπτώσεις 90.000 ευρώ. Ετσι για μια Μονάδα Φυσικού Αερίου ισχύος 300 MW ο ιδιοκτήτης εισπράττει κάθε χρόνο 17-18 εκατ. ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι σε περίπου 10 χρόνια ανακτά το κεφάλαιο που επένδυσε, ακόμη και χωρίς να χρειαστεί να παραγάγει ούτε μια κιλοβατώρα.

Με βάση το ΜΑΜΚ οι Μονάδες Παραγωγής θα πρέπει να λειτουργούν στα λεγόμενα «τεχνικά ελάχιστα» και την παραγόμενη Ηλεκτρική Ενέργεια να την αγοράζει, υποχρεωτικά, το σύστημα με τιμή ίση με το μεταβλητό κόστος (καύσιμο) συν 10%. 

Αυτό σημαίνει ότι, ανεξάρτητα από τη ζήτηση, οι παραγωγοί πωλούν το 50%-60% της ενέργειας που μπορούν να παράγουν με ένα εύλογο κέρδος.

Συνεπεία των ανωτέρω, και των λοιπών στρεβλώσεων της αγοράς οι ιδιώτες παραγωγοί επιδοτούνται από τη ΔΕΗ, λόγω του ότι είναι ο μοναδικός προμηθευτής (98% μερίδιο αγοράς) των καταναλωτών και ως εκ τούτου και ο μοναδικός αγοραστής της παραγόμενης Η.Ε., με 300-350 εκατ. ευρώ το χρόνο. Προφανώς τα ποσά αυτά μετακυλίονται στους καταναλωτές μέσω της τιμής της KWH.

Δεν υπάρχει προηγούμενο σε άλλο κλάδο της οικονομίας, π.χ. κλωστοϋφαντουργία, οι επιχειρηματίες, λόγω της μειωμένης ζήτησης, να επιδοτούνται από το κράτος για την ύπαρξη των εγκαταστάσεών τους, και ταυτόχρονα το κράτος να υποχρεώνει τους πολίτες να αγοράζουν το 50%-60% της παραγωγής τους.


Δύο προοπτικές

Είναι προφανές ότι η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Αλλωστε αυτό ομολογείται πλέον από επίσημα χείλη.

Εάν αποκλείσουμε την επάνοδο σε καθεστώς κρατικού μονοπωλίου, υπάρχουν δύο (2) προοπτικές... (συνεχίζεται)





Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Νόαμ Τσόμσκι: Πως λειτουργεί ο κόσμος

2) Ο μύθος των δύσκολων καιρών

"Δεν υπάρχει σπάνις κεφαλαίων. 
Πρόκειται για απάτη"


- " Όταν σας τηλεφώνησα προχθές στο σπίτι σας, καθόσασταν στο σκοτάδι γιατί είχε κοπεί το ηλεκτρικό."


Ν.Τσόμσκι: Έχω την εντύπωση ότι θα βλέπουμε όλο και περισσότερο τέτοιες καταστάσεις. 

Είναι απλό: δεν έχουν γίνει επενδύσεις στις υποδομές. Αυτό αποτελεί συνέπεια του προσανατολισμού προς το βραχυπρόθεσμο κέρδος: όλα τα άλλα εγκαταλείπονται.  Πολλοί άνθρωποι το γνωρίζουν.

Στα πανεπιστήμια προσλαμβάνουν κατώτερο επιστημονικό προσωπικό με μερική απασχόληση και το απολύουν γρήγορα.  

Στην έρευνα υπάρχει μεγάλη πίεση ώστε να παράγονται άμεσης αξιοποίησης εργασίες σε μικρό χρονικό διάστημα, και όχι το είδος των βασικών, θεωρητικών μελετών που γίνονταν στη δεκαετία του 1950 και έθεσαν τις βάσεις της σημερινής οικονομίας. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες όλων αυτών είναι πασιφανείς.

- " Τι γνώμη έχετε για την τρέχουσα έννοια της σπανιότητας - δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις εργασίας ούτε αρκετό χρήμα ούτε αρκετές ευκαιρίες ; "


Ν.Τσόμσκι : Κάντε μια βόλτα σε οποιαδήποτε μεγάλη πόλη. Βλέπετε κάτι που δεν χρειάζεται βελτίωση ; 

Υπάρχουν πάμπολλες εργασίες που πρέπει να γίνουν και πολλά άεργα χέρια. Οι άνθρωποι θα ήταν ευτυχείς αν έκαναν αυτές δουλειές, αλλά το οικονομικό σύστημα είναι τόσο καταστροφικό, που δεν τους δίνει δουλειά. 
 Έχουμε πλημμυρίσει από κεφάλαιο. Οι εταιρείες έχουν τόσο πολλά χρήματα που δεν ξέρουν τι να τα κάνουν - τους τρέχουν απ' τα μπατζάκια. 

Δεν υπάρχει σπάνις κεφαλαίων - οι δικοί μας καιροί, δεν είναι καιροί " ισχνών αγελάδων" - Πρόκειται για απάτη.

Είναι μια έξυπνη τακτική, επειδή δεν θέλουν ο κόσμος να στρέφει την προσοσχή του στους πλούσιους, σε αυτό που το Fortune και το Business Week αποκαλούν εκθαμβωτική και εκπληκτική άυξηση του κέρδους, στον τρόπο που το στρατιωτικό σύστημα δοχετεύει χρήματα στην υψηλή τεχνολογία προς όφελος της ιδιωτικής βιομηχανίας.

Υπάρχει αλλη μία πλευρά, που συζητείται πολύ λιγότερο. Ένας από τους σκοπούς της κατάργησης των κοινωνικών επιδομάτων και της ώθησης των δικαιούχων στην εργασία είναι να μειωθούν οι μισθοί με την αύξηση της προσφοράς εργαζομένων.

Κάντε τις συνθήκες τόσο άθλιες ώστε οι άνθρωποι να δέχονται κάθε δουλειά, δώστε ίσως και κάποιες δημόσιες επιδοτήσεις για να τους κρατήσετε στη δουλειά αυτή, και θα έχετε προκαλέσει μια γενναία μείωση του γενικού επιπέδου των μισθών.  Ιδού μια καλή μέθοδος για να υποφέρουν όλοι.  



- " Διεξάγεται μια εκστρατεία για να υπονομευθεί η δημόσια εμπιστοσύνη στην κοινωνική ασφάλιση, με το επιχείρημα ότι καταρρέει."


 Ν.Τσόμσκι: Τα περισσότερα από όσα λέγονται για την κοινωνική ασφάλιση είναι απολύτως ψευδή.

 Δείτε το θέμα της ιδιωτικοποίησής της. Τα κονδύλια της κοινωνικής ασφάλισης μπορούν να επενδυθούν στο χρηματιστήριο είτε το σύστημα είναι δημόσιο είτε ιδιωτικό.

 Όταν όμως βάζεις τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά να αξιοποιεί τα περιουσιακά του στοιχεία, αυτό διαλύει την αλληλεγγύη και μειώνει την αίσθηση της ευθύνης που εχει ο ένας έναντι του άλλου.

  Ο στόχος είναι μια κοινωνία στην οποία η βασική κοινωνική μονάδα είναι το άτομο και η τηλεόρασή του. Εάν το παιδί στο διπλανό σπίτι πεινάει, δεν είναι δικό σου πρόβλημα.

  Νομίζω ότι αυτή είναι η αντίληψη που βρίσκεται πίσω από την προπαγάνδα για την κοινωνική ασφάλιση.

Ένα πιο προοδευτικό φορολογικό σύστημα θα μπορούσε να διασφαλίσει τη λειτουργία της κοινωνικής ασφάλισης επ' άπειρον.


  -" Μετατοπιζόμαστε , λοιπόν από την αντίληψη : όταν βλάπτεται ένας βλάπτονται όλοι,  προς μια άλλη αντίληψη: όταν βλάπτεται ένας δεν θίγεται άλλος"

  Ν. Τσόμσκι: Αυτό είναι το ιδεώδες μιας καπιταλιστικής κοινωνίας - εξαιρουμένων των πλουσίων.

  Τα διοικητικά συμβούλια επιτρέπεται να συνεργάζονται, το ίδιο και οι τράπεζες, οι επενδυτές και οι εταιρείες που συμφωνούν μεταξύ τους και με τα ισχυρά κράτη. 

Γι'αυτούς είναι καλό. Μόνο οι φτωχοί δεν πρέπει να συνενώνονται...


[ Noam Chomsky : Πως λειτουργεί ο κόσμος - 1) "Ελεύθερο εμπόριο" ]

...........


( Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ- 
Μετάφραση: ΜΑΡΙΑ- ΑΡΙΑΝΔΗ ΑΛΑΒΑΝΟΥ)