Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Soutenir la Grèce - Contre l’austérité à perpétuité

" Appuyée par la plupart des capitales européennes, l’Allemagne n’accepte pas l’arrivée au pouvoir à Athènes d’un gouvernement de gauche déterminé à appliquer son programme. Elle prétend tirer argument de sa domination économique et financière pour contraindre la Grèce à tenir le cap d’une politique d’austérité qui l’a ruinée."

par Serge Halimi, mars 2015 

 ----
 
<< Les Grecs n’ont pas besoin qu’on leur explique la signification du terme « démocratie ». Pourtant, les leçons pleuvent sur leurs têtes depuis qu’ils ont porté au pouvoir une force de gauche déterminée à tourner le dos aux politiques d’austérité qui depuis six ans les tourmentent. 

- Les admonestations leur sont dispensées d’autant plus copieusement que les maîtres d’école savent de quoi ils parlent. Eux qui ont imposé des traités rejetés par le suffrage populaire et renié leurs engagements de campagne sitôt leur élection acquise.

- Désormais, une épreuve de force les oppose à ceux qui veulent tenir ce qu’ils ont promis, et à quoi ils croient. Elle sera d’autant plus rude que ces derniers pourraient diffuser à des tiers, jusqu’alors résignés à leur impuissance, des idées menaçantes pour l’ordre social. 

- Au-delà du sort de la Grèce, cet affrontement engage le destin de la démocratie européenne (1)...  >>

----

<< ...Moins de dix jours après la victoire de Syriza, les banquiers centraux de la zone euro envoyaient leur première salve punitive en privant subitement les banques grecques de leur principal canal de financement. 

- C’était un moyen pour eux d’obliger Athènes à négocier dans l’urgence un accord avec ses créanciers, essentiellement les Etats européens et le FMI, et à reprendre le programme d’austérité là où le précédent gouvernement l’avait laissé. M. Hollande jugea aussitôt « légitime » le coup de force de la Banque centrale européenne (BCE). 

- Tout comme le premier ministre italien, M. Matteo Renzi. Si l’on ne sait jamais très précisément où se trouve le président français, du moins comprend-on désormais où il ne se situe pas : avec le peuple grec...>>


-----

<<...La Grèce, fait savoir son ministre des finances Yanis Varoufakis, est « déterminée à ne pas être traitée comme une colonie de la dette dont le destin est de souffrir (3) ». 

-  L’enjeu en cause dépasse ainsi celui du droit d’un peuple à choisir son destin, y compris quand un arbitre des élégances démocratiques aussi délicat que le ministre des finances allemand, M. Wolfgang Schäuble, estime qu’il « a élu un gouvernement qui agit de manière un peu irresponsable (4)  » 

Car la question posée porte aussi sur la possibilité pour un Etat de s’extraire de stratégies destructrices, au lieu de devoir les durcir chaque fois qu’elles échouent...>>


Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Αδράξτε την ελπίδα

Έχει, δεν έχει, περάσει μια γεμάτη εβδομάδα από τις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και η κυβέρνηση έχει δώσει ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής της που μόνο απαρατήρητα δεν πέρασαν, εντός και εκτός συνόρων. 

Ο Σύριζα άφησε γρήγορα τα επινίκια τη ιστορικής ημέρας (Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει, κανείς, τη ημέρα πρωτοκαθεδρίας του σε ελληνικές βουλευτικές εκλογές ; Μια θέση, που καταλαμβάνει κόμμα της αριστεράς, για πρώτη φορά μεταπολεμικά;) Έλαβε διερευνητική εντολή, ανακοίνωσε την συμφωνία με τους "Ανεξαρτήτους Έλληνες" και συνέχισε άμεσα στην σύνθεση νέας κυβέρνησης.

- Τα στοιχεία που ξεχωρίζουν έντονα, αυτά που δίνουν το στίγμα στις κινήσεις των πρώτων ημερών της νέας κυβέρνησης, έχουν τα εξής χαρακτηριστικά : Γρήγορες, αποφαστικές κινήσεις, σαν έτοιμοι από καιρό, την εμφανή διάθεση για άμεση εφαρμογή του προγραμματικού λόγου και τέλος την "ομοιογένεια" των κινήσεων, η χημεία όπως λέγεται, των στελεχών της κυβέρνησης. 

- Γεγονός οξύμωρο και εντυπωσιακό, αφού δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο αυτό, το ετερόκλητο των μελών του κυβερνητικού σχηματισμού, που την απαρτίζουν.

- Η σύνθεση της κυβέρνησης δεν περιορίστηκε στο στελεχικό δυναμικό τω δύο κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ)  τα οποία την αποτελούν, αλλά τουναντίον περιλαμβάνει ονόματα, ενδεικτικά αναφέρω, όπως: Γιάννης Πανούσης, Ράνια Αντωνοπούλου, Κώστας Φωτάκης, Γιάννης Τσιρώνης, Νίκος Κοτζιάς, Γιώργος Κατρούγκαλος, Νίκος Παρασκευόπουλος, Γιάννης Βαρουφάκης, Νίκος Ξυδάκης, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Γιάννης Ρουμπάτης, κ.α.  Είναι άτομα που προέρχονται από ένα ευρύ κοινωνικό φάσμα, από διάφορα στρώματα. 

Προσωπικότητες αναγνωρίσιμες εντός της ελληνικής κοινωνίας αλλά και εκτός αυτής. Καταξιωμένοι στο αντικείμενο τους, σε τέτοιο βαθμό που να δίνει το δικαίωμα, σε καλοπροαίρετους, αλλά ουχί αφελείς: στο να ελπίζουν ότι το εγχείρημα της κυβέρνησης υπερβαίνει όχι μόνο τα στενά κομματικά πλαίσια, αλλά τείνει να μετασχηματίσει ασύνδετα κοινωνικά στρώματα σε πολιτικό υποκείμενο.

Επειδή το νόμισμα έχει δυο πλευρές (αν όχι περισσότερες) παρενθετικά να ανατρέξουμε σε ένα εξαιρετικό άρθρο του Μάνου Στεφανίδη το οποίο μας δίνει με ξεχωριστό τρόπο αυτήν την άλλη πλευρά του νομίσματος.

Στην αντίθετη πλευρά, οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης, εντός των τειχών, έχουν να αντιπαραθέσουν, το "συνοθύλευμα Σύριζα"  ως το κυρίαρχο επιχείρημα τους. Η χρησιμοποίηση του προέρχεται και τονίζεται,ιδιαίτερα από τα παλιά του μέλη, τα οποία έχουν προσχωρήσει στα μνημονιακά κόμματα της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ( και του εσχάτως προκύψαντος Ποτάμι) 

Με αφορισμούς και λόγους χωρίς ουσιαστικά πολιτικά επιχειρήματα, το μόνο που επιδιώκουν είναι να παραμείνουν στο προσκήνιο, ώστε να επιβραδύνουν τον γρήγορο ρυθμό των πολιτικών εξελίξεων και τις διαφορετικές πολιτικές επιλογές της κοινωνίας.

Οι απαντήσεις δόθηκαν πολύ γρήγορα. Είναι γνωστά τα καταλυτικά γεγονότα των τελευταίων ημερών, σε όλους μας. Σαν εικόνες από ταινία, καταιγιστικές οι εξελίξεις, σε μια άνευ προηγουμένου αντιπαράθεση χωρών, ηπείρων, ιδεών, συμφερόντων. Μικρών και μεγάλων. 

Το επίδικο; Οι ομάδες των ολίγων, σε αντιπαράθεση με τα μεγάλα τμήματα της κοινωνίας μας, και ταυτόχρονα οι απανταχού ολιγάρχες ενάντια των απανταχού κοινωνιών.

Το σύντομο του κειμένου, είναι μια φευγαλέα εικόνα, ένα πολύ μικρό μέρος πεπραγμένων της νέας κυβέρνησης, και ενός σκηνικού που έχει πολλές ακόμα πινελιές,  πάνω σε μια ευρωπαϊκή κινούμενη άμμο. Τα ονόματα δεν αποτελούν παρά μια ενδεικτική παράθεση, ένα τμήμα,  ένα μέρος από το όλον. Από τις προσπάθειες, τους αγώνες, τις αγωνίες μικρών και μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας μας αλλά και των κοινωνικών μονάδων της. 

Είναι μήπως νωρίς για παρόμοιες σκέψεις και εικασίες για το μέλλον, τούτης εδώ,  της "νέας μας κυβέρνησης"

Στην εποχή που ο χώρος και ο χρόνος τείνει να μηδενιστεί, ίσως και νάναι αργά. 

Είναι μια ευκαιρία, όμως. Είναι δικαίωμα και υποχρέωση να στηρίξουμε, με τον τρόπο του, ο καθένας μας, αυτό το πρωτόγνωρο εγχείρημα της "νέας κυβέρνησης".

Είναι μια ευκαιρία. Αδράξτε την ελπίδα.



Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Μικρή ιστορία του μέλλοντος

 Του Μάνου Στεφανίδη

Μια δράκα ανθρώπων, ακολουθούμενη από ένα μεγάλο πλήθος θυμωμένο όσο και ανήσυχο, θα επιχειρήσει συνειδητά να "προλάβει" την Ιστορία, να συμπορευτεί μαζί της αντί να την ακολουθεί λαχανιασμένα. 

Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο κυρίως γιατί ξεβολεύει έναν ολόκληρο λαό από μιαν ηλίθια αλλά όχι ανεξήγητη παθητικότητα, από μιαν μοιρολατρία συστηματικά καλλιεργημένη χρόνια τώρα από εκείνη την ελίτ -πολιτική, κοινωνική, μιντιακή- που κάλυπτε την προκλητική ανεπάρκειά της αλλά και τον κανιβαλικό φαταουλισμό της πίσω από κλισέ τύπου «μαζί τα φάγαμε» (που δεν τα φάγαμε, τα έφαγαν), «φταίμε και πρέπει να πληρώσουμε», «η λιτότητα είναι μονόδρομος» κι άλλα τέτοια απλουστευτικά και μανιχαϊστικά. 
Απέναντι μάλιστα σε μια κατάσταση πολυσύνθετη, που ζητούσε πολυσύνθετες δράσεις και ερμηνείες. Ερμηνείες! 

Κυρίως αυτό δεν επιχείρησε το ancient regime. Ακολούθησε με την νοοτροπία του καλού μαθητή τις εισαγόμενες ερμηνείες που προωθούσαν άλλοι. Όπως ακριβώς συνέβαινε τον 19ο αιώνα π.Χ. με τη ζωγραφική σχολή του Μονάχου, που ζωγράφιζαν ελληνικά θέματα μέσα από γερμανική ρομαντική φόρμα. Δηλαδή έβλεπαν τον κόσμο μέσα από τις διόπτρες άλλων. 

Τότε ήταν λογικό, εφόσον προηγείται ο ακαδημαϊσμός για να έλθει -κάποιος ξερόλας δημοσιογράφος και κάποιοι αγράμματοι πολιτικοί θα έλεγαν να "επέλθει"- η avant-garde. 

Σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική, πολιτική, καλλιτεχνική δράση χωρίς υποστηρικτική θεωρία... (Συνεχίζεται)

Πηγή:

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

H σύνθεση της νέας κυβέρνησης

Τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοίνωσε το μεσημέρι της Τρίτης ο νέος υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς. 




Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι ο Γιάννης Δραγασάκης και υπουργός Οικονομικών ο Γιάνης Βαρουφάκης. Υπουργός Άμυνας ανέλαβε ο Π.Καμμένος ενώ για πρόεδρο της Βουλής η κυβέρνηση προτείνει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Στις 17.00 η ορκωμοσία των νέων μελών της κυβέρνησης ενώ αύριο θα γίνει το πρώτο υπουργικό συμβούλιο.

Η σύνθεση της κυβέρνησης έχει ως εξής:

Πρωθυπουργός
Αλέξης Τσίπρας

Αντιπρόεδρος
Γιάννης Δραγασάκης

http://www.avgi.gr/article/5260542/anakoinothike-i-sunthesi-tis-neas-kubernisis-video-

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Europe’s Greek moment and Greece’s European moment


 
Interview with Antonis Liakos

You were just saying that Greece´s moment in Europe is now. Perhaps that sounds self-centred?
Indeed, many will think so. They will say: Greece is a small country; it must adapt itself to Europe. On the other hand, how can we explain the European and global interest in the upcoming Greek elections? A lot of the political debates and academic articles   being published now, regard Greece, and are linking the Greek to the European future.

It is not just about what happens in a small country. It´s about Europe’s future direction. Some say sarcastically, "SYRIZA doesn´t provide answers on how to change Greece, how can it change Europe?" That’s the issue. Greece intends to actively participate in the shaping  of   European perspectives. Something like that has never happened. Greek elections are defined by the dilemmas of today's Europe. They display, from a reverse point of view, just how deeply Greece is involved in the European dilemmas.
 

Would you like to elaborate more on these dilemmas?

 On the 10th of November I attended a speech by Economics Nobel Prize winner Christopher Pissarides, at Harvard University. Pissarides said the recession and unemployment rates in Europe will worsen, because the policy being currently pursued is structurally defective. This policy attacks labour markets via austerity programs, while the issues that should be tackled with concern debt and the politico-economic riddle. Eurozone countries have the same currency, while interest rates and loan agreements vary across them, so that some win, while others lose. Pissarides put great emphasis on the issue of debt, highlighting the Christian term «forgiveness». 
 
This means a generalized and agreed debt cut, and it is in the spirit of SYRIZA's proposal for a European debt relief conference, ensuring of course that no additional debts will be generated. As you see, we are not talking about an eccentric or populist anti-European proposal, but about serious involvement in the solution of the dept issue, Europe´s problem par excellence.
 
This is not a choice though, it´s a necessity...
 
 
 
* Antonis Liakos: (b. 1947) is a professor of Contemporary History and History of Historiography at the University of Athens and managing editor of the journal Historein
 
 

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Τα αρκτικόλεξα "BIIGS"- "BIGS". Η επίδρασή τους στα χρηματοπιστωτικά γεγονότα

Τα αρκτικόλεξα "BIIGS" είναι η συντομογραφία των: Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία. Είναι οι χώρες που δέχτηκαν την μεγαλύτερη πίεση κατά την διάρκεια της κρίσης και συνεχίζουν να υφίστανται τις συνέπειες μιας αδιέξοδης πολιτικής λιτότητας. 

Οι χώρες εξακολουθουν να βρίσκονταν στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής κρίσης, έχουν υποστεί σοβαρή οικονομική ύφεση, κρίση χρέους, παρέμβαση από διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ), ενώ η ανεργία, ιδιαίτερα στους νέους/ες, έχει εκτοξευθεί στα ύψη. 

Οι  Sam Brazys και Niamh Hardiman παρουσιάζουν μια ανάλυση για την αρνητική επίδραση των αρκτικόλεξων,  στις αγορές ομολόγων, από τον τρόπο που τα χρησιμοποιούν και τα παρουσιάζουν η έντυπη δημοσιογραφία και οι διαχειριστές επενδύσεων. Πολλοί οικονομικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν αυτές τις χώρες - "PIGS" -  στους σχολιασμούς τους, σαν ένα ενιαίο, αδιαίρετο "μπλοκ", με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο και από τους διαχειριστές επενδύσεων


[ But analytical categories for interpreting the world are freighted with value-laden assumptions. Classification systems can themselves generate beliefs about the world that have consequences for actors’ expectations, preferences and decision-making.

 As Marion Fourcade asks : "Who would you rather put your money on – the BRICS or the PIGS? The terms (which evocate, respectively, a sturdy material and a filthy porcine) are not irrelevant here: we think and feel through language". 

The unflattering associations of ‘PIGS’ or ‘PIIGS’ were not much improved by Paul Krugman’s preference for the acronym ‘GIPSI’. 

Fourcade concludes that : "the economy is always and everywhere a morality play"   ]


Το συμπέρασμα της μελέτης τους καταλήγει στο γεγονός, ότι οι ετικέτες δεν είναι μόνο ονοματοδοσία, αλλά είναι σήματα που καθοδηγούν τις αντιλήψεις της αγοράς για ευκαιριακό κέρδος, κάτω από συνθήκες αβεβαιότητας.

Πηγή: LSE

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Η Ελλάδα και ο ευρωπαϊκός παραλογισμός


<< Διερωτώνται στην Ευρώπη εάν η Ελλάδα είναι σε θέση να πυροδοτήσει ευρύτερη ευρωπαϊκή κρίση, όπως στο πρόσφατο παρελθόν. Ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Δεν αποσταθεροποιεί η Ελλάδα την Ευρώπη, αλλά οι ευρωπαϊκές επιλογές καταποντίζουν την χώρα μας, όπως και το σύνολο της Ευρωζώνης...>>

Δριμεία κριτική του Κώστα Βεργόπουλου, καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VII, απέναντι στις αδιέξοδες και παράλογες, όπως τις χαρακτηρίζει, οικονομικές πολιτικές που συνεχίζει να επιβάλλει η Γερμανία - Μέρκελ, Σόϊμπλε - στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Με άρθρο του που δημοσίευσε στις 26/12/2014

 Huffington Post: "Στην  Ελλάδα δοκιμάζεται η Ευρώπη"  

ασκεί σκληρή κριτική στην λανθασμένη "ευρωπαίκή συνταγή" της λιτότητας και στην κακή διαχείριση της ευρωπαικής κρίσης. 

<< αντιμετώπισε την κρίση όχι ως χρηματοπιστωτική φούσκα, αλλά ως διαρθρωτικό πρόβλημα >>

Καταλήγοντας επισημαίνει ότι: 

"Εάν σήμερα η Ευρώπη βυθίζεται, πρώτος υπεύθυνος για αυτό δεν είναι η κρίση, αλλά οι επιλογές της που οδηγούν σε θλιβερό και μη-βιώσιμο αποτέλεσμα. Και αφού το «πείραμα» στη χώρα μας δεν είναι μόνον ελληνικό, αλλά κυρίως ευρωπαϊκό, τα εξ αυτού συμπεράσματα δεν θα αφορούν μόνον στο μικρό 2,5% της Ευρωζώνης, αλλά επίσης και κυρίως στο σύνολο της."

Πηγή: Huffington Post:

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

WWF: Μη βιώσιμη η ανάπτυξη είτε κοινωνικά είτε οικονομικά


Τη "μαύρη"ανάπτυξη, η οποία δεν είναι βιώσιμη ούτε με οικονομικούς, πόσο μάλλον με κοινωνικούς όρους, καθώς μετατρέπει την Ελλάδα σε ελεύθερο υποδοχέα νέων οικοδομών και εντατικών χρήσεων, ενίοτε με κρατική επιδότηση, "σκοτώνοντας" το πιο σημαντικό συγκριτικό της πλεονέκτημα, το φυσικό περιβάλλον, υπηρετεί η νομοθετική υπερδραστηριότητα της συγκυβέρνησης.

Σε αυτό το συμπέρασμα - προειδοποίηση καταλήγει η ετήσια έκθεση του WWF (Ιούλιος 2013 - Ιούνιος 2014), δέκατη στη σειρά, η οποία αξιολογεί την εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στην Ελλάδα και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.

Όπως υπογράμμισαν σε συνέντευξη Τύπου χθες ο διευθυντής της οργάνωσης Δ. Καραβέλλας και η υπεύθυνη πολιτικής Θ. Νάντσου, σε μια συνοπτική ανασκόπηση της δεκαετίας, η κατεδάφιση της περιβαλλοντικής και χωροταξικής νομοθεσίας, που αποτελούσε ένα ισχνό μεν πλην όμως ζωτικής σημασίας κεκτημένο ξεκίνησε την άνοιξη του 2011 με την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου. 

Τότε άρχισε η αποδόμηση του συστήματος περιβαλλοντικής αδειοδότηση προς διευκόλυνση κάθε λογής επενδυτικού σχεδίου και της νομιμοποίησης αυθαιρέτων, ακόμα και σε περιοχές προστασίας.

Ακολούθησε η αλλοίωση της δασικής νομοθεσία με σκόρπιες τροποποιήσεις σε άσχετα νομοσχέδια, για να αλωθεί ολοκληρωτικά με τον αντιδασικό νόμο που ψηφίστηκε φέτος το καλοκαίρι. Στα σημαντικά πλήγματα που έφερε ο καταιγισμός των νομοθετημάτων προς όφελος της μαύρης ανάπτυξης κατατάσσεται και ο νόμος, πάλι του καλοκαιριού, που ψηφίστηκε σε 48 ώρες και καταργεί το ολοκληρωμένο χωρικό και πολεοδομικό σχεδιασμό, αλλά και την ασφάλεια δικαίου μέσα από το πλήθος των φωτογραφικών διατάξεων σε άσχετα νομοσχέδια για νομιμοποίηση παρανομιών και διευκόλυνση συγκεκριμένων επενδύσεων.

Η έκθεση εστιάζει και στην περαιτέρω αποδυνάμωση της ήδη υποστελεχωμένης δημόσιας διοίκησης π.χ. δασαρχεία, αλλά και στην κατάργηση της Ειδικής Γραμματείας Περιβάλλοντος και Ενέργειας στο θεσμοθετημένο οργανόγραμμα του ΥΠΕΚΑ. 

Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά, οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, ο μοναδικός μηχανισμός εντοπισμού του περιβαλλοντικού εγκλήματος και επιβολής κυρώσεων, το 2005 αριθμούσε 33 εργαζόμενους, τώρα έχουν μειωθεί στους 23, για να λειτουργήσει στοιχειωδώς καλύπτοντας την επικράτεια απαιτούνται 78 εργαζόμενοι.
 
Η φετινή έκθεση, η οποία αφιερώνεται στη μνήμη του Λεωνίδα Λουλούδη, του "ασυμβίβαστου πρωτεργάτη της πολιτικής οικολογίας", φέρνει στο φως ανησυχητικά δεδομένα. Η χημική κατάσταση των νερών είναι σε πολλές περιοχές κακή λόγω βαριάς ρύπανσης και το χειρότερο: η χημική κατάσταση για 373 και η οικολογική κατάσταση για 159 υδάτινα σώματα αναφέρεται ως άγνωστη... ( συνεχίζεται)
 

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Η επάνοδος της Διαιτησίας...

Μετά την αρνητική ή αδιάφορη από λίγους επιστήμονες και επιφυλακτική εκ μέρους του συνδικαλιστικού κινήματος υποδοχή της απόφασης 2307/14 της Ολομέλειας του ΣτΕ (που επανέφερε τη διαιτησία στη διαδικασία σύναψης ΣΣΕ), αισιοδοξία προκαλεί η διαιτητική απόφαση που εξέδωσε ο Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας για τους όρους αμοιβής και εργασίας των τεχνικών που εργάζονται στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αττικής. 

Ωστόσο, η ύπαρξη διαφορετικών αξιολογήσεων, αναδεικνύει ως επιτακτική την ανάγκη για την ορθή αποτίμηση των δυνατοτήτων που έχουν τα συνδικάτα, στις σημερινές συνθήκες, για την αξιοποίηση της διαιτησίας.

Αποδείχθηκε ότι η κατάργηση της Διαιτησίας μετά τον Φεβρουάριο του 2012 είχε ως αποτέλεσμα είτε να μην καταρτίζονται ΣΣΕ είτε να έχουν ως μόνο περιεχόμενο τη μείωση αποδοχών και την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων. 

Μαζί με αυτήν, στην πράξη καταργήθηκαν και οι συλλογικές διαπραγματεύσεις...(συνεχίζεται)

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Μικρή και μεγάλη ΔΕΗ και το κόστος για τον νησιώτη

 

Νεκτάριος Σαντορινιός / Νίκος Τσακίρης 

Νομίζουμε πως πρέπει να δούμε σε απόλυτους αριθμούς τι σημαίνει η πώληση της "μικρής ΔΕΗ", στην οποία θα δοθούν λιγνιτικές μονάδες παραγωγής και υδροηλεκτρικές μονάδες παραγωγής ρεύματος. Η πώληση της "μικρής ΔΕΗ" σημαίνει το 30% της υπάρχουσας ΔΕΗ. Η παραγωγή ρεύματος στην Ελλάδα γίνεται με τα παρακάτω καύσιμα: λιγνίτης, υδροηλεκτρικά εργοστάσια (νερό), φυσικό αέριο, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και, για τη νησιωτική Ελλάδα, πετρέλαιο.

Στην Ελλάδα σήμερα έχουμε ενιαίο τιμολόγιο και αυτό είναι φυσικό διότι η εταιρεία είναι μία και βγάζει τον μέσο όρο κόστος παραγωγής της κιλοβατώρας.

Σήμερα μία κιλοβατώρα έχει μέσο κόστος παραγωγής απ' όλα τα καύσιμα 7 λεπτά και πληρώνουμε και 4 λεπτά για τα διάφορα (μεταφορά, δίκτυα μεταφοράς, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). 

Δηλαδή ο μέσος όρος κόστους παραγωγής ανά κιλοβατώρα είναι 11 λεπτά, που αποτελεί και την τιμή στο τιμολόγιο της ΔΕΗ για καταναλώσεις από 1.000-2.000 κιλοβατώρες, που είναι η κατανάλωση ενός διμήνου του μέσου νοικοκυριού.

Ας δούμε τι κοστίζει κάθε κιλοβατώρα ανά καύσιμη ύλη:

ΛΙΓΝΙΤΗΣ: Μέσος όρος (διότι εξαρτάται από την τεχνολογία του κάθε εργοστασίου) στις λιγνιτικές μονάδες ανά κιλοβατώρα είναι 4 λεπτά και καλύπτει περίπου το 50% της εγχώριας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ: Μέσος όρος στις μονάδες φυσικού αερίου είναι 8-10 λεπτά η κιλοβατώρα και καλύπτει το 17%-20% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

ΥΔΡΟΗΛΕΚΤΡΙΚΗ: Μέσος όρος σχεδόν μηδενικό κόστος και αποτελεί περίπου το 10% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

ΑΠΕ: Δεδομένου ότι έχουν μεγάλο κόστος λόγω εγκατάστασης, άρα και απόσβεσης, κατά μέσο όρο η αγορά της ενέργειας υπολογίζεται στα 17 λεπτά από τους παραγωγούς. Άλλωστε το κόστος αγοράς της ενέργειας αυτής επιβαρύνει ξεχωριστά τους καταναλωτές μέσα από τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Καλύπτει περίπου το 6% της παραγωγής.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ - ΜΑΖΟΥΤ: Το καύσιμο που χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο η νησιωτική Ελλάδα. Και εδώ δεν υπάρχουν μέσες τιμές διότι εξαρτάται από το κάθε νησί και καλύπτει περίπου το 10% της παραγωγής ενέργειας.
 
Παράδειγμα Κω: Κατά μέσο όρο το κόστος παραγωγής μίας κιλοβατώρας είναι περίπου 19 λεπτά. Το κόστος αυτό είναι από τα μικρότερα στα νησιά, δεδομένου ότι το εργοστάσιο είναι σχετικά νέας τεχνολογίας.
 
Παράδειγμα Σίφνου: Κατά μέσο όρο το κόστος παραγωγής μίας κιλοβατώρας αγγίζει τα 39 λεπτά και είναι το πιο ακριβό απ' όλα τα εργοστάσια των νησιών στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
 
Παράδειγμα Ρόδου: Κατά μέσο όρο το κόστος παραγωγής μίας κιλοβατώρας αγγίζει τα 35 λεπτά, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος της ενέργειας παράγεται από ενεργοβόρες μονάδες.

Τα παραπάνω στοιχεία αναδεικνύουν σειρά από σημαντικά ζητήματα, όπως:
 
Α) Πώς είναι δυνατόν να πουληθεί το 30% της ΔΕΗ και σε αυτό να συμπεριλαμβάνονται μόνο τα εργοστάσια λιγνίτη και υδροηλεκτρικά (που σημαίνει ότι σε αυτά τα δύο τα ποσοστά θα φτάνουν το 45%-50% αφού αναφέρονται επί του συνόλου της ΔΕΗ), τα οποία έχουν το μικρότερο κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, από 0-4 λεπτά την κιλοβατώρα, και θα συνεχίσει να έχει το ίδιο κόστος το ηλεκτρικό ρεύμα;
 
Β) Θα είναι πιο φτηνό το ρεύμα στη "μικρή ΔΕΗ" αφού το κόστος παραγωγής είναι πολύ μικρό ή θα δώσουν ένα μικρό δώρο στους κολλητούς τους;
 
Γ) Αφού θα λείψουν περίπου το 50% των εργοστασίων...( συνεχίζεται )

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/3270594/mikri-kai-megali-dei-kai-to-kostos-gia-ton-nisioti